خبرگزاری هرانا
[responsive-menu RM="logged-in-menu"]

    خانه  > اندیشه و بیان  >  نامه مهدی حاجتی خطاب به همسرش؛ آنان که به خیالشان ما را زندانی کرده اند، سالهاست خود زندانی اند

نامه مهدی حاجتی خطاب به همسرش؛ آنان که به خیالشان ما را زندانی کرده اند، سالهاست خود زندانی اند

خبرگزاری هرانا – مهدی حاجتی، عضو شورای شهر شیراز که در پی حمایت از شهروندان بهایی در حال تحمل دوران محکومیت خود است، با انتشار نامه ای خطاب به همسرش از دلتنگی هایش می نویسند و می گویند که او و همسرش سالها در دو سمت میله های زندان در برابر تلاش مرگ آفرینان تلاش کرده اند. . وی در بخشی از نامه خود می نویسد که “اینجا حافظ تقویم آن‌قدر خوب کار می‌کند که درخت کاج باباکوهی نسبت به بوسه‌ای که تنها شاهدش بود، پس از مرگمان برای پسرمان بامداد و دخترمان ماهور شهادت دهد”. آقای حاجتی در مهرماه ۹۷ به دلیل حمایت از بهاییان بازداشت شد، و از خردادماه سال جاری جهت تتحمل مدت محکومیت یک ساله اش به زندان عادل آباد شیراز منتقل شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، به نقل از کلمه، مهدی حاجتی، عضو شورای شهر شیراز و زندانی در زندان این شهر طی نامه ای خطاب به همسرش ضمن اظهار دلتنگی و امید به آزادی از “روز های بی تقویم زندان” نوشته است.

در بخشی از این نامه آمده است: “اینجا بند چهارده امنیتی، اتاق دو، تخت طبقه سه را به خیال خود ساخته بودند تا شاید بتوانند عشق به ایران، به مردمانش و به تو را از سر من بیندازند، غافل از اینکه اینجا کارکردی عکس یافته است. ظاهراً خصلت اینجا را نتوانسته‌اند تغییر دهند، خصلتی که آدمی را سرسخت‌تر می‌کند. چراکه زندان مرا در عشق به ایران و مردمانش مصمم‌تر و تو را به‌عنوان یکی از مخلوقات زیبای خداوند ستودنی‌تر کرده است. عزیزکم، اینجا آن‌قدر آزادی هست که تقویم‌ها هم اجازه دارند به عقب برگردند یا به دلخواه به‌گونه‌ای خیال‌پردازانه جلو روند”.

متن کامل این نامه در ادامه می‌آید:

“زهره زیبای من، سلام.

امروز جمعه بود و گفتم در نبود صدای نازکت با خیال تو که پشت دیوارهای هیچ زندانی محبوس نمی‌ماند، زندگی کنم. عزیزکم، اینجا خیال صدا و هر نشانه‌ای از تو گذر ثانیه‌ها که هیچ، ضربان قلبم را هم به‌سان روز آشنایی با دو چشمت بالا می‌برد. اینان به خیال خود مرا این‌سوی میله‌ها و تو را آن‌سوی دیوارهای بلند زندانی کرده‌اند، غافل از اینکه من و تو از نسل آفرینندگان عشق و زندگی هستیم و تمامی سال‌هایی که تلاش کرده‌اند مرگ و ناامیدی بیافرینند، دوام آورده‌ایم. از آنجا که تویی تا اینجا که منم، به روایتی هفده در قفل‌زده‌ شده وجود دارد و می‌بینی که قلب من و خیال تو روزی هزار بار با تمسخر و تحقیر هرآنچه مفهوم در و دیوار است، از این همه در و دروازه می‌گذرد به سوی تو می‌آیند و برمی‌گردند. و خوب می‌دانی که غیر این دو در دنیا هیچ نیست. آنان که به خیالشان ما را زندانی کرده‌اند، سال‌هاست خود زندانی‌اند و تمام عمرشان اندازه بوسه‌‎ای که دیروز عصر تنها صدایش تلفنی در گوش‌های جفتمان چرخید، زندگی و عشق نیافریده‌اند.

اینجا بند چهارده امنیتی، اتاق دو، تخت طبقه سه را به خیال خود ساخته بودند تا شاید بتوانند عشق به ایران، به مردمانش و به تو را از سر من بیندازند، غافل از اینکه اینجا کارکردی عکس یافته است. ظاهراً خصلت اینجا را نتوانسته‌اند تغییر دهند، خصلتی که آدمی را سرسخت‌تر می‌کند. چراکه زندان مرا در عشق به ایران و مردمانش مصمم‌تر و تو را به‌عنوان یکی از مخلوقات زیبای خداوند ستودنی‌تر کرده است. عزیزکم، اینجا آن‌قدر آزادی هست که تقویم‌ها هم اجازه دارند به عقب برگردند یا به دلخواه به‌گونه‌ای خیال‌پردازانه جلو روند. حافظۀ تقویم اینجا آن‌قدر عالی است که لحظه به لحظۀ نخستین دیدار تو را در خیابان سمیه با مانتوی آبی روشن به یاد می‌آورم. اینجا حافظۀ تقویم آن‌قدر خوب کار می‌کند که درخت کاج باباکوهی نسبت به بوسه‌ای که تنها شاهدش بود، پس از مرگمان برای پسرمان بامداد و دخترمان ماهور شهادت دهد. اینجا تقویم چونان سیالی برای جلو رفتن آزاد است و هیچ کدام از آن هفده در کذایی نتوانسته راهش را سد کند. این تقویم آرمان‌گرایانه و خیال‌پردازانه آن‌قدر جلو می‌رود که به بی‌قدرتی تاریخی ایران و ایران‌دوستان پایان دهد و مردمانش برای شادزیستن مؤاخذه نشوند.

اما راستش را بخواهی، در خصوص تو، دست این تقویم در جلو رفتن خیلی هم باز نیست. چراکه نخستین چیزی را که باید حل کند این است که لحظه آزادی تو را چگونه در آغوش بگیرم، تو را چگونه ببوسم. اگرچه همواره همراه این پرسش یک تصویر مشهور در ذهنم تداعی می‌‍شود، تصویر مشهور دو یار در میدان اعتراضی مردم هنگامی که سربازان پیش چشمشان به خط شده‌اند و آن دو بی‌اعتنا به یأس جاری در آن خیابان زندگی می‌آفرینند و یکدیگر را می بوسند. به امید بوسیدنت مقابل چکمه سربازان.

مهدی حاجتی/ مردادماه ۹۸ /زندان عادل آباد شیراز”.

در خصوص نویسنده نامه گفتنی است آقای حاجتی در تاریخ ۵ مهرماه ۹۷، به دلیل حمایت از بهاییان توسط یکی از نهادهای اطلاعاتی بازداشت و پس از ۱۰ روز در تاریخ ۱۵ مهرماه با تودیع قرار وثیقه و تا پایان مراحل دادرسی آزاد شده بود.  آقای حاجتی با انتشار یادداشتی از ۲ تن از شهروندان بهایی که اواخر شهریورماه در شیراز دستگیر شدند، حمایت کرده بود.

وی پس از آزادی به مدت ۱۳۰ روز، اجازه نیافته بود که در شورای شهر شیراز حضور داشته باشد. با لغو این قرار آقای حجتی از تاریخ ۱۴ بهمن ۹۷، در شورای شهر شیراز حضور یافت.

آقای حاجتی در تاریخ ۱۲ خردادماه سال جاری جهت اجرای حکم یک سال حبس، توسط ماموران اجرای احکام در منزل شخصی اش بازداشت و به زندان منتقل شد.

مهدی حاجتی متولد ۱۳۵۸، نایب رئیس کمیسیون عمران، حمل و نقل و ترافیک و عضو کمیسیون حقوق شهروندی دوره پنجم شورای شهر شیراز است.

مطالب مرتـبط

بدون نظر

نظر بگذارید