خبرگزاری هرانا
امروز سه شنبه ۱۱ آبان ۱۳۸۹, 17th of August 2018      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۰۸/۱۱ ساعت ۸:۰۹:۱۲

    خانه  > سایر گروهها  >  افزایش فشار بر فعالان کارگری در ایران

افزایش فشار بر فعالان کارگری در ایران

خبرگزاری هرانا – فدراسیون جهانی کارگران بخش حمل و نقل، به ادامه بازداشت رضا شهابی، منصور اسانلو و ابراهیم مددی، از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، اعتراض کرد.

مک اوراتا، دبیر بخش حمل و نقل زمینی این فدراسیون، گفت که آزاد نشدن رضا شهابی به رغم وعده های داده شده به خانواده اش و  اخذ وثیقه ۶۰ میلیون تومانی «ناعادلانه» است. وی در این ارتباط به وعده تحقق نیافته جمهوری اسلامی ایران برای آزادی آقای اسانلو اشاره کرد.

مهدی کوهستانی نژاد، مشاور کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری و عضو کنگره کار کانادا، درباره ادامه بازداشت رضا شهابی به رادیو فردا گفت:

«به طور مشخص، به خانواده آقای شهابی گفته بودند اگر چیزی نگویید و کاری انجام ندهید، تا او آزاد می شود، ولی آقای شهابی تماس گرفته و گفته است وضعیتش مشخص نیست و به او گفته اند ممکن است تا ۱۰ روز آینده به دادگاه انقلاب احضار شود .او همچنین از دندان درد، کمر درد و گردن درد شکایت داشته است.»

آقای شهابی در این دوره نه تنها از مشاوره قانونی محروم بوده است، بلکه خانواده اش نیز نگرانی های خاص خودشان را دارند، چون او دو فرزند دارد و در دوران زندانی بودن که حقوق خود را دریافت نمی کند، فشارهای مالی و جسمی و روحی برای خانواده اش بسیار سنگین است.

فکر می کنید هدف از این فشارها بر رضا شهابی و سایر فعالان کارگری چیست و چرا فعالان کارگری در سال های اخیر تحت فشارهای امنیتی-  قضایی قرار گرفته اند؟

طی ۱۰ سال گذشته، شاهد بودیم که فشار بر فعالان کارگری هر روز بیشتر می شود و شماری از آنان زندانی می شوند و در زندان نیز تحت فشارهای جسمی و روحی قرار می گیرند.

این مسئله نشان می دهد رژیم (نظام جمهوری اسلامی) می خواهد از این وضعیت به نفع خود برای عقب راندن مبارزات کارگران استفاده کند، اما جنبش کارگری ایران نشان داده است به هیچ عنوان فشارها نمی تواند آنها را عقب براند، بلکه بیشتر آنها را برای احقاق حق شان ترغیب می کند. آنان با ایجاد نهادهای مخصوص کارگری، تعداد بیشتری را به این مبارزه جلب می کنند.

در رابطه با فشارهایی که به فعالان کارگری ایران وارد می شود، اتحادیه های بین المللی کارگری چه اقداماتی را می توانند انجام دهند؟

در یک سال و نیم گذشته، سندیکاها و نهادهای کارگری به طور مشخص از نهادهای بین المللی و حقوق بشری خواسته اند دو موضوع را رعایت کنند؛ اول اینکه از فرستادن نامه به قوه قضاییه و رییس جمهوری تا حد امکان اجتناب کنند، چون معتقدند این نامه ها کارآیی ندارد و به جایی نمی رسد. دوم این که نهادهای جهانی از هر گونه فشار در مورد ایران کوتاهی نکنند. به عنوان مثال، در کنفرانس های سازمان بین المللی کار هر چه بیشتر افشاگری کنند و به تشریح وضعیت کارگران بپردازند. برای مثال اینکه در ایران چه می گذرد و کارگران در چه شرایطی زندگی می کنند و مبارزات کارگری به رغم تمام این فشارها در چه سطحی قرار دارد.

فعالان کارگری ایران باید ارتباط تنگاتنگ خود را با نهادهای بین المللی حفظ کنند و نهادهای بین المللی هم هر چقدر می توانند باید وضعیت تشکل های مستقل را در ایران دنبال کنند. آنها می توانند بر شرکت هایی که در ایران سرمایه دارند مانند کارخانه پژو فشار بیاورند.
نظام می خواهد نشان دهد وضعیت کارگران ایران آن چنان که گفته می شود، بد نیست، اما نهادهای بین المللی در برابر این موضوع باید اقدامات لازم را به عمل آورند.

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید