خبرگزاری هرانا

    خانه  > بهداشت و محیط زیست  >  یکسال ازآغاز آلودگی نفتی رودخانه سرخون گذشت

یکسال ازآغاز آلودگی نفتی رودخانه سرخون گذشت

خبرگزاری هرانا – چشمهٔ آبی که از روستای «سرخون»، مرکز بخش می‌انکوه شهرستان اردل استان چهارمحال و بختیاری می‌جوشید و مرکز بخش می‌انکوه سرخون و دهستان هلوسعد را سیراب می‌کرد، مدتی است رنگ و بوی نفت به خود گرفته است.

به گزارش تارنمای فضای سبز و محیط زیست، از گذشته تا کنون، یکی از عواملی که اندک اهالی باقیمانده منطقه هلوسعد و سرخون را در لابلای رشته کوههای زاگرس نگه داشته بود تا با تمام سختی‌ها در این منطقه روزگار بگذرانند و قید ترک دیار و مهاجرت به شهر‌ها را بزنند، همین رودخانهٔ پاک و نشاط آوری است که از دل کوه می‌جوشد و پس از سیراب کردن مردمان منطقه و کشتزارهای برنج، درختان و باغات اطراف خود، در انتهای منطقه در روستای «رفن» به زمین بر می‌گردد.

گذر خط لوله نفت و گاز از خوزستان به اصفهان و احداث تلمبه خانه در بالادست این رودخانه، نه تنها برایشان سودی نداشت بلکه ضررهای فراوانی را به این مردم تحمیل کرده است. گاز این خط لوله برای مصارف خانگی مصرف کننده‌های استان اصفهان است و روستائیان بختیاری که در طول مسیر و در مجاورت این خط لوله زندگی می‌کنند، از آن بی‌بهره‌اند. با اینحال مردم، توقع زیادی ندارند. ولی خط لوله گاز و نفت که از می‌انکوه می‌گذرد، هر چند سال یکبار، حوادثی تلخ و ناگوار برای مردم منطقه و این رودخانه رقم زده است. در چندین نوبت، شکستن لوله و جاری شدن محتویات آن در مسیر رودخانه و شعله ور شدن نفت در سرتاسر مسیر رودخانه، جهنمی به پا کرده است که پس از کنترل آتش، فقط خاکستری از درختان اطراف رودخانه به جا می‌ماند و اندک آبزیان باقی مانده و نورسیده رودخانه را هم با خود به کام مرگ فرو می‌برد.

هر چند سال یکبار، مردم صبور منطقه شاهد این حوادث تلخ بودند ولی صدایشان به گوش کسی نمی‌رسید. اما بیش از یکسال است که مصیبت جدیدی بر سرشان نازل شده است؛ آب رودخانه بوی نفت می‌دهد! می‌گویند سالهاست پس مانده‌های اورهال مخازن تلمبه خانه «گندمکار» را به سمت رودخانه سرازیر کرده‌اند و این مواد نفتی به مرور زمان، ‌به زمین و سفره‌های آب زیر زمینی نفوذ کرده است. حالا می‌گویند این «می‌ه‌مان» ناخواسته و ظالم یعنی آلودگی نفتی را باید حداقل تا سی سال تحمل کنید! باورکردنی نیست! سی سال!

بیش از یکسال است که آب رودخانهٔ پاک و نشاط آور ما، بوی نفت می‌دهد. آبی که پدران ما نسل‌ها با آن زندگی می‌گذراندند بی‌آنکه آلوده‌اش کنند. آبی که بدون آن، حیات در بخش می‌انکوه معنی ندارد. آبی که از ان می‌نوشند، با آن کشاورزی می‌کنند و.. امروز آلوده شده است.

مزرعه‌های پرورش ماهی منطقه با همین آب به تولید ملی کمک می‌کردند، ولی امروز تعطیل شده‌اند. آب شرب بیش از ۵۰ روستا قابل استفاد نیست. گاهی با تانکر سیار به آن‌ها آب رسانی می‌شود. فکرش را بکنید که دوباره عقبگرد کرده‌ایم به ۵۰ سال قبل؛ دوباره مشک و کول زنان و دخترکان کوچک، آب آور خانه‌ها شده است.

کار‌شناسان بهداشت غیردولتی می‌گویند اگر از این آب استفاده شود، «سرطان خون» در پی خواهد داشت. می‌انکوه بر چهره‌اش خاکس‌تر غم نشسته. مردم منطقه، آب شرب برای آشامیدن ندارند. به آنان گفته‌اند برنج کاری نکنید. مزارع پرورش ماهی تعطیل شده‌اند؛ چون ماهی‌ها هم بوی نفت می‌گیرند؛ البته اگر جان سالم بدر ببرند. می‌گویند برنج کاری نکنید چون سرطان زاست. ولی نمی‌گویند اهالی این ۵۰ روستا خرج زندگی خود را چگونه بدست آورند. قبلاً هم کشت زمینهای دیم گندم و جو، ممنوع اعلام شده بودند و مردم دلشان را به همین چند کرت برنج خوش کرده بودند.

صدای مردم می‌انکوه آنقدر ضعیف است که به گوش مسئولین شهرستان اردل و استان چهارمحال و بختیاری نمی‌رسد؛ چه رسد به وزارت نفت و تهران نشینان. هیچ کس جوابگوی این مردم مظلوم نیست. آیا گوش شنوا و دادرسی هست که به داد این مردم برسد. که چه کنند؟

آقای احمدی‌نژاد! شما گفته بودید پول نفت را بر سر سفره‌های مردم می‌آورید ولی حالا بیا و ببین که خود نفت بر سر سفره مردم می‌انکوه آمده است! و کسی به داد ما نمی‌رسد. آقای رئیس جمهور! بازرسان شما کجا هستند؟ چرا به می‌انکوه نمی‌آیند؟ مردم بختیاری از خیر پول نفت و خود نفت گذشتند. ما نفت را بر سفره‌هایمان نمی‌خواهیم.‌‌ همان رودخانه پاک و نشاط آوری که داشتیم را به ما برگردانید که نسل در نسل، ‌ رزق و روزیمان را از آن می‌گرفتیم.

بررسی موارد حقوقی نقض شده در این گزارش:

•    اصل چهاردهم بیانیه‌ کنفرانس‌ سازمان‌ ملل‌ متحد‌ درباره‌ محیط ‌زیست‌ و توسعه‌: کشور‌ها باید به‌ طور مؤثر با یکدیگر همکاری‌ کنند و از هرگونه‌ نقل‌ و انتقال‌ و جابجایی‌ مواد آلوده‌کننده‌ محیط‌زیست‌ که‌ سلامتی‌ انسان‌ را به‌ خطر می‌اندازند، ممانعت‌ به‌ عمل‌ آورند.
•    ماده ۱۱ پروتکل الحاقی به کنوانسیون آمریکایی حقوق بشر: هر فرد حق دارد در محیط زیست سالم زندگی کند.
•    اصل اول اعلامیهٔ کنفرانس سازمان ملل متحد درباره محیط زیست (اعلامیه استکهلم): انسان از حقوقى بنیادین براى داشتن آزادی، برابرى و شرایط مناسب زندگى در محیط زیستى که به او اجازه ى زندگى با حیثیت و سعادتمندانه را بدهد، برخوردار است.
•    ماده ۱۵ پیش طرح سومین میثاق بین المللی حقوق همبستگی: دولت‌ها موظف‌اند که شرایط طبیعی حیات را دچار تغییرات نامساعدی نکنند که به سلامت انسان و بهزیستی جمعی آسیبی وارد کند.
•    ماده ۱۴ پیش طرح سومین میثاق بین المللی حقوق همبستگی: هر انسان و کلیه انسان‌ها به صورت گروهی حق دارند، از محیط زیستی سالم و متعادل از نظر زیست محیطی و مساعد برای توسعهٔ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و حقوقی برخوردار گردند.
•    ماده ۲۴ منشور آفریقایی حقوق بشر: کلیه اقوام حق دارند از محیط زیستی رضایت بخش و جامع، مناسب برای توسعه خود، برخوردار باشند.

مطالب مرتـبط

بدون نظر

نظر بگذارید