خبرگزاری هرانا
امروز یکشنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۰, 17th of November 2018      آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۲/۰۹/۱۶ ساعت ۶:۱۵:۲۲

    خانه  > سایر گروهها  >  آزادی من کو؟/  الیز اورباخ

آزادی من کو؟/  الیز اورباخ

مدت‌ها پیش از سرکوب دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، سازمان عفو بین الملل نگرانیهای فراوانی نسبت به گسترده شدن دامنه نقض حقوق بشر در ایران داشت. چرا که در طول سالهای گذشته سردمداران حکومت ایران به سرکوب جامعه مدنی این کشور پرداختند. بیشترین نوک پیکان حمله هم به سوی فعالین کارگری (که برای رسیدن به اتحادیه‌های مستقل کارگری تلاش می‌کردند)، فعالان حقوق زنان، فعالیت‌های دانشجویی، خبرنگاران و بلاگر‌ها بود و همینطور همه کسانی که در حوزه حقوق شهروندی اقلیت‌های قومی و زبانی فعالیت داشتند.

از سویی صد‌ها نفر از ایرانیان در بازداشتگاه‌ها هستند و حکم محکومیت ناعادلانه و زندان خود را حتی پیش از حضور در دادگاه انقلاب تحت عنوان «تبلیغ بر علیه نظام» و «اقدام علیه امنیت ملی» گرفته‌اند. حکومت ایران همواره تحت نام این اتهامات به سرکوب شهروندانی که خواستار ایجاد تشکل و بیان مسالمت آمیز حقوق خود بوده‌اند؛ پرداخته است. همچنین استفاده از کلمه محاربه بر علیه فعالین رو به گسترش است.

سازمان عفو بین الملل در خصوص خشونت شدید گروه شبه نظامی «بسیج» و دیگر ارگان‌های دولتی در برابر تظاهرات مسالمت آمیز و همچنین اعمال انواع شکنجه‌ها در بازداشتگاه‌ها، نگرانهای زیادی را داشته و دارد. بنا بر گزارش‌های رسیده، بسیاری از زندانیان برای انجام اعترافات تلویزیونی تحت شکنجه‌های شدید قرارگرفتند تا بدین وسیله در پروسه قانونی محکومیتشان از این اعترافات بر علیه خودشان استفاده شود. زندان‌های ایران از لحاظ بهداشتی شرایط نامناسبی دارد و بیش از ظرفیتشان زندانیان را در خود جای داده‌اند. هم چنین ابتلا به بیماری‌های مختلف بسیار شایع است و زندانیان مراقبت‌های پزشکی لازم را دریافت نمی‌کنند. به علاوه ایران بعد از چین بیشترین تعداد اعدام زندانیان را در جهان دارد. در سال ۲۰۱۰ ایران حداقل ۲۵۲ اعدام داشته، که تنها ۱۱۶ نفر از ایشان در چهار ماهه اول سال ۲۰۱۰ اعدام شدند. لازم به ذکر است که ایران تنها کشوری است که هنوز به اعدام نوجوانان بزهکار هم ادامه می‌دهد.

با تمام این اوصاف پنجشنبه ۲۴ مارچ ۲۰۱۱ روز تاریخی برای شورای سازمان حقوق بشر در نظر گرفته شده است چرا که برای اولین بار در پنج سال فعالیت این سازمان، شورای سازمان حقوق بشر تصمیم گرفت که گزارشگر ویژه‌ای را برای بررسی وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران انتخاب کند تا به کنترل و گزارش وضعیت حقوق بشر این کشور بپردازد. حکومت ایران تمام تلاش خود را بر علیه این اقدام بکار برد و در ‌‌نهایت سعی کرد به بهبود سابقه وضعیت حقوق بشر در کشور خود بپردازد و در این خصوص بار‌ها اعلام کرد که این اقدام به خاطر همکاری با شورای سازمان حقوق بشر نیست و این در حالیست که احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل، وضعیت حقوق بشر در ایران ابراز تاسف خود و جامعه جهانی را نسبت به عملکرد ایران ابراز کرد.

از سوی دیگر سازمان عفو بین الملل آزادی اخیر سه تن از زندانیان عقیدتی را که به خاطر فعالیت‌های خود زندانی شده بودند، تبریک می‌گوید. منصور اسانلو (فعال سر‌شناس کارگری)، هنگامه شهیدی (روزنامه نگار که با مرخصی پزشکی از زندان آزاد شد) و عمادالدین باقی (نویسنده برجسته و مدافع حقوق بشر) از جمله زندانیانی بودند که فعالین در سازمان عفو بین الملل و دیگر سازمانهای مشابه همواره در تلاش برای آزادی آن‌ها بوده‌اند. نام همه آن زندانیان از نامهای شاخص در آخرین فعالیت وگزارش ویژه نوروزی سازمان عفوبین الملل بوده است.

بایستی اشاره کرد که سازمان عفو بین الملل به تازگی کمپینی را راه اندازی کرده که از حقوق فعالین کارگری در ایران و کسانی که خواستار تشکیل اتحادیه‌های مستقل کارگری مانند سندیکای اتوبوسرانی تهران و حومه و کارگران شرکت نیشکر هفت تپه و همچنین معلمانی که به علت تلاش برای بهبود وضعیت کار خود مورد آزار و اذیت و شکنجه واقع می‌شوند، دفاع می‌کند.
مجید توکلی فعال دانشجویی نیز که محکوم به سپری کردن نه سال حبس در زندان رجایی شهر کرج است از جمله اشخاصی است که مورد توجه شدید سازمان عفو بین الملل است. دستگیری و محکومیت مجید توکلی به علت سخنرانی در آذر ماه ۸۷ در دانشگاه تهران صورت گرفت که از جمله موارد اتهام ایشان شرکت در اجتماع غیر قانونی دانشجویی، سخنرانی و تبلیغ منفی بر علیه نظام موجود، بی‌احترامی به رییس جمهور و مقام رهبری بود که بر همین اساس در دادگاه ناعادلانه انقلاب ابتدا به ۸ سال و نیم زندان محکوم شد. اندکی بعد نامه‌ای با مضمون اتحاد و همبستگی با دیگر فعالان دانشجویی توسط مجید توکلی و بهاره هدایت (دیگر زندانی عقیدتی) نوشته شد که منجر به ۶ ماه افزایش محکومیت مجید توکلی گردید.
***
میدان آزادی تهران که سنبل و نشان آزادی است همواره محل تجمع‌ها و تظاهرات عظیم مردمی در طی سالیان گذشته منجمله تظاهرات مسالمت آمیز پس از انتخابات جنجال بر انگیز سال ۸۸ بوده است. سازمان عفو بین الملل با ایجاد طرحی خواستار شرکت همه فعالان در پروژه‌ای به منظور همبستگی با ایران است. در این پروژه از فعالین خواسته می‌شود که با تجمع درکنار میدان گاه‌های معروف در اقصی نقاط دنیا و نام نهادن موقتی آن میدان‌ها به نام «آزادی» با شعار «آزادی من کو؟» و تهیه عکس از این مراسم‌ها و ارسال این عکس‌ها به سازمان عفو بین الملل به ادامه این پروژه کمک کنند. سازمان عفو بین الملل در نظر دارد با قرار دادن عکس‌های ارسالی در کنارعکس‌های موجود از تجمعات اعتراضی مردم ایران در میدان آزادی، پیام پشتیبانی و توجه و حمایت خود را نسبت به تلاش مردم شجاع ایران برای بدست آوردن پایه‌ای‌ترین حقوق انسانی خود که همانا «آزادی» است نشان دهد و بدین وسیله تناقص موجود بین ادعا‌ها و آنچه در واقعیت است را به خوبی به همگان نشان دهد و از حکومت ایران می‌خواهد که با عملی کردن وعده آزادی و به حرمت نام برجسته‌ترین میدان شهر تهران، به سرکوب مردم خود پایان دهد.

* عضو سازمان عفو بین الملل

ترجمه: نازلی عراقی

منبع: ماهنامه خط صلح

برای دریافت ماهنامه خط صلح اینجا کلیک کنید

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید