خبرگزاری هرانا
امروز سه شنبه ۲۱ دی ۱۳۸۹, 23rd of October 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۱۰/۲۱ ساعت ۱۴:۱۹:۰۴

    خانه  > سایر گروهها  >  احمد باطبی: “حذف هدفمند فعالان حقوق بشر در ایران”

احمد باطبی: “حذف هدفمند فعالان حقوق بشر در ایران”

احمد باطبی: “حذف هدفمند فعالان حقوق بشر در ایران”

در هفته‌های گذشته حکم‌های سنگینی برای تعدادی از فعالان حقوق بشر در ایران صادر شده است. نصور نقی‌پور، شیوا نظرآهاری و کوهیار گودرزی تنها چند تن از این فعالان هستند که با احکام طولانی مدت زندان از سوی دستگاه قضایی ایران مواجه شده‌اند.

احمد باطبی، مسئول تشکیلات برون‌مرزی «مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران» که خود در واشینگتن ساکن است، این حرکت از سوی دولت ایران را «هدفمند» می‌بیند و می‌گوید:

«در گذشته هم احکامی برای فعالان حقوق بشری، کسانی که به‏صورت نیمه‏حرفه‏ای و یا حرفه‏ای مسائل حقوق بشر را در ایران پی‏گیری می‏کنند، صادر شده بود، اما در روزهای اخیر، برای چهره‏های شاخص در این زمینه، احکامی صادر شده که از دید من، آسیبی جبران‏ناپذیر به فعالیت‌های حقوق بشری ایران وارد می‏کند.»

باطبی می‌افزاید: «جامعه‏ی حقوق بشری ایران، دارد نیروی خود را از دست می‏دهد. در طول سال‏های گذشته، نیرویی به عنوان نیروی متخصص در کار حقوق بشری تربیت شده‏ است. نصور نقی‏پور، شیوا نظرآهاری، حسین رونقی ملکی، مهدی خدایی، محبوبه کرمی، ابوالفضل عابدینی، لاله حسن‏پور، احمد وحید فخرالدین، درسا سبحانی و کوهیار گودرزی و … کسانی نیستند که تنها بخواهیم از آنها به عنوان یک چهره و یا یک نام یاد کنیم. آنها سال‏ها در فضایی که هم به لحاظ تئوریک و هم به لحاظ منابع آموزشی، با کمبود‏ جدی روبه‌رو بود، روی خودشان کار کردند و خود را در حد استاندارد حقوق بشری در جامعه‏ی جهانی بالا آوردند. فعالیت آنها کاملاً منطبق با یک فعال حقوق بشری بود که در دنیا با یک شرایط روشن و قابل پذیرش برای نهادهای حقوق بشری جهانی فعالیت می‏کند.»

مسئول تشکیلات برون‌مرزی «مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران» معتقد است که تعدادی از فعالانی که اخیرا به حکم‌های سنگین زندان محکوم شده‌اند، تفاوت کار سیاسی با کار حقوق بشری را می‏دانستند و حذف یا تحت فشار قرار گرفتن آنها لطمه‏ی جبران‏ناپذیری را به فرایند حقوق بشری در ایران وارد می‏کند. چراکه جایگزین کردن این افراد زمان می‏برد و تا تربیت نیروهای جدید و جایگزین شدن، یک دوره‏ی رکود پدید خواهد آمد.

احمد باطبی، ایجاد این محدودیت‌ها را «سیستماتیک» می‌بیند و می‌گوید: «این محکومیت‏ها کاملاً مهندسی شده‌ هستند. نیروهای حرفه‏ای فعال حقوق بشری که با احکام سنگین مواجه شده‌اند، فعالیتی استاندارد و کاملاً منطبق با قانون داشته‌اند. ‏آنها در دوره‏ای که عموماً به اسفندماه سال گذشته بازمی‏گردد، در حمله‏ای که اطلاعات سپاه پاسداران به جریان حقوق بشری در ایران داشت دستگیر شدند و در یک دوره‌ی بازجویی با وثیقه‏های سنگین به‏صورت موقت از زندان آزاد شدند.»

احمد باطبی برای ایجاد آگاهی بیشتر از تاثیر این حرکت می‌افزاید: «اکنون در فضایی هستیم که به لحاظ خبری و رسانه‏ای در داخل و خارج ایران اتفاق‌هایی می‏افتد که اخبار دیگر را تحت‏ الشعاع قرار می‏دهد. یکی یکی حکم‏های سنگین برای‏ فعالان اجتماعی- سیاسی صادر و از طرف نهاد قضایی اعلام می‏شود. در چنین فضایی، نمی‏شود بازتاب و تأثیر محکومیت این افراد را آن‏گونه که در حالت طبیعی ممکن است، برای افکار عمومی توضیح داد. حکومت هم دقیقاً در چنین فضای تبلیغاتی‏ و با توجه به شرایط، محکومیت آنها را اعلام می‏کند.»

مسئول تشکیلات برون‌مرزی «مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران» همچنین معتقد است که مسئله‏ی دستگیری فعالان حقوق بشری، تفاوت چندانی با دستگیری فعالان سیاسی و یا در کل، دیگر قربانیان نقض حقوق بشر در ایران ندارد ولی چند مسئله وجود دارد که تأثیری منفی در فرایند اطلاع‏رسانی و پی‏گیری جدی مسئله فعالان حقوق بشر دارد.».

وی می‌گوید: « ما دو جریان حقوق بشری در خارج و تاحدی هم در داخل ایران داریم: جریان سنتی مسئله‏ی حقوق بشر است و تعدادی از افرادی که به عنوان فعال حقوق بشر به صورت حرفه‏ای فعالیت می‏کنند و با توجه به امکانات و پیشینه‌ای که دارند، تأثیرگذاری در انتشار اطلاعات درباره فعالان حقوق بشر هم در دست آنهاست. این دید سنتی، این که گزینشی برخورد بشود؛ این‌که در مورد چه کسی فعالیت شود و در مورد چه کسی نشود؛ در مورد چه کسی بیانیه صادر شود و در مورد چه کسی نشود، مبتنی بر نگاه حرفه‏ای و مثبت نیست و باعث می‏شود که بین جامعه‏ی حقوق بشری جدایی‏ بیفتد. به عنوان یک فعال حقوق بشر و یک روزنامه‏نگار، متأسفانه این مشکل را دیده‌ام. بارها هم در مورد آن صحبت کرده‏ایم، ولی نتیجه‏ چندان مثبتی در بر نداشته است. مورد دوم این‏که باید نسبت به مکانیسم برخورد نهاد قدرت در ایران با این افراد آگاه باشیم. محکومیت نه لزوماً فعالان حقوق بشری، بلکه فعالان سیاسی و چهره‏های شاخص دیگر هم در ایران و انتشار خبرشان، کاملاً مهندسی شده است.

حکومت، نهادهای امنیتی و دستگاه قضایی، رصد می‏کند که الان چه خبری در جامعه، در بین رسانه‏ها، مورد توجه و تأثیرگذار بر افکار عمومی است و بین یک حادثه‏ی بزرگی که توجه همه به آن جلب شده است، خبری از یک محکومیت را اعلام می‏کنند که افکار عمومی نتواند روی آن تمرکز کافی کند. این دو شرایط، یعنی دوری جستن از نگاه سنتی و گزینشی و خودی و غیرخودی کردن و دوم توجه به مکانیسم تبلیغاتی و جنگ روانی حکومت باید در پیوند با وضعیت حقوق بشر و محکومین پی‏گیری شود.»

 

مصاحبه از پژمان اکبرزاده

منبع: رادیو زمانه

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید