خبرگزاری هرانا
[responsive-menu RM="logged-in-menu"]

    خانه  > slide, زندانیان  >  به سعید شیرزاد؛ نامه ای از آرش صادقی، زندانی در اعتصاب غذا

به سعید شیرزاد؛ نامه ای از آرش صادقی، زندانی در اعتصاب غذا

خبرگزاری هرانا – روز گذشته، آرش صادقی زندانی سیاسی در اعتصاب غذا به سعید شیرزاد دیگر زندانی عقیدتی محبوس در زندان رجایی شهر نامه ای سرگشاده نوشته است. این نامه پاسخ به نامه پیشین آقای شیرزاد با موضوع اعتصاب غذای وی است. او در قسمتی از این نامه می گوید “گلرخ نمادی است از مظلومیت زنانی که در جامعه ما به حکم انسان بودن و داشتن حس مسئولیت امروز در زندانند. زنانی که هویت انسانی خود را حفظ میکنند و به دنبال جامعه ای هستند فارغ از تبعیض و انکار زنان”. متن کامل این نامه درپی می آید.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز گذشته جمعه پنجم آبان ماه، آرش صادقی زندانی سیاسی در سی‌وسومین روز از اعتصاب غذای اعتراضی خود به سعید شیرزاد دیگر زندانی سیاسی در زندان رجایی شهر نامه نوشت.

این نامه پاسخ به نامه پیشین آقای شیرزاد با موضوع اعتصاب غذای این زندانی است. متن کامل این نامه را به نقل از هرانا در ادامه بخوانید؛

“برادر مقاوم و بزرگم سعید شیرزاد
سلام
۶ سال از رفتن مادر گذشت، ششمین بدرود ابدی و مزاری که با تک درختی نشانه شده.

او نه فعال سیاسی بود و نه فعال مدنی. او یک زن بود یک مادر در یک صبحگاه پاییزی حرمت خانه مان را شکستند.

مادر ایستاده بود تا حرمت خانه اش را نگه دارد ….

دکتر اولیه تایید می‌کند مادر دچار سکته قلبی ناشی از شوک قوی شده است و چند ماه بعد پزشکی قانونی خونریزی داخلی در ناحیه جمجمه و بعد ایست قلبی را عامل مرگ میداند.

بعدش هم که زندان و زندان و زندان و داستان هایی که تو خود بهتر میدانی.

۶ سال نه دادگاهی و نه بازخواستی همه بهت ماند و نفرت.

۶ سال حسرت مادر ، مادری که به گناه بی گناهی در سن چهل و سه سالگی زیر خروارها خاک آرمیده.

می دانی در این سال ها چقدر درد کشیدم؟ راستی پدر هم دیگر بعد از آن روزها دیگر کمر راست نکرد و تمام شد.

۶ سال گذشت…

گلرخ شاید تولدی دوباره بود دختری از جنس باران به پاکی و زلالی آب.

دوست داشتم برایش سقفی مهیا کنم.

زندگی که در آن هراس و واهمه ای نباشد ولی انگار داستان روزهای تلخ تمامی نداشت. بازداشت، خانه امن سپاه و گلرخ …

در فرآیندی که خود میدانی گلرخ حتی از حق حضور در دادگاه و دفاع حداقلی هم محروم میشود،

داستان را کوتاه میکنم.

سعید عزیز آنچه مرا واداشته از روز دوشنبه سوم آبان ماه تا به امروز تصمیم به اعتصاب غذا بگیرم اگر چه به واسطه بازداشت غیر قانونی گلرخ و مطالبه آزادی قانونی او بوده و هست اما دفاع از یک فرد نیست.

گلرخ نمادی است از مظلومیت زنانی که در جامعه ما به حکم انسان بودن و داشتن حس مسئولیت امروز در زندانند.

زنانی که هویت انسانی خود را حفظ میکنند و به دنبال جامعه ای هستند فارغ از تبعیض و انکار زنان.

امروز گلرخ برای من نمادی است از مظلومیت زینب جلالیان، نرگس محمدی، فهیمه اسماعیلی، مریم اکبری منفرد، فاطمه مثنی ، آزیتا رفیع زاده، هاجر پیری، افسانه بایزیدی ،ریحانه حاج ابراهیم دباغ، الهام فراهانی،مهوش شهریاری، فریبا کمال آبادی.

ای کاش در میهنی که عاشقانه دوستش داشتیم عدالت باشد و آزادی و هیچ انسانی را به خاطر عقیده اش در زندان نبینیم.

سعید جان فروزانی مشعل آزادی و خرد و دفاع از کرامت و حرمت انسانی بهایی دارد که نمیتوان از پرداخت بهای آن طفره رفت.

تا پایان این راه خواهم ایستاد به امید آن روزی که دیگر شاهد تعرض به ساحت انسانیت نباشیم.
آرش صادقی
۵ آذر ٩۵
بند ٨ زندان اوین”

لازم به یادآوری است آرش صادقی در سی‌وچهارمین روز از اعتصاب خود در بند هشت زندان اوین به‌سر می‌برد، وی از هفته گذشته با فشار خون ۹ روی ۶، در حال از دست دادن قدرت تکلم بوده و کلمات را بریده بریده می‌گوید. چندین مرتبه دچار بی‌هوشی شده و در بهداری زندان زیر دستگاه اکسیژن قرار داشته است. آقای صادقی ظرف روزهای گذشته «خون بالا آورده» و دچار تپش قلب شدید است. فشار خون این زندانی در زمان بی‌هوشی به ۸ روی ۴ نیز می‌رسد.

وضعیت وخیم صادقی درحالی است که پزشکان بهداری اعلام کرده‌اند از پذیرش وی به دلیل خودداری از تزریق سرم، معذورند.

پزشکان بهداری برای آقای صادقی اعزام به بیمارستان نیز توصیه کرده‌ بودند، اما این زندانی سیاسی شروط اعزام را عدم تزریق سرم و نپوشیدن لباس زندان به‌ همراه دستبند و پابند اعلام کرده بود.

این کنشگر مدنی زندانی که خود مشغول تحمل ۱۹ سال محکومیت حبس است، از روز سوم آبان‌ماه به بهانه بازداشت همسرش گلرخ ابراهیمی ایرایی جهت تحمل ۶ سال حبس، دست به اعتصاب غذا زده است.

مطالب مرتـبط

بدون نظر

نظر بگذارید