خبرگزاری هرانا – وریشه مرادی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، به صورت تنبیهی از حق استفاده از تلفن زندان محروم شد. این زندانی سیاسی پیشتر نیز از ملاقات با خانواده و وکلای خود محروم شده بود و این محدودیت همچنان ادامه دارد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، وریشه مرادی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین از حق استفاده از تلفن زندان محروم شد.

براساس اطلاعات دریافتی هرانا، خانم مرادی، از روز جاری به صورت تنبیهی از امکان دسترسی و استفاده از تلفن زندان منع شده‌ است.

یک منبع مطلع در این خصوص اعلام کرد که این اقدام به دنبال سر دادن شعارهای اعتراضی نسبت به اجرای احکام اعدام، در محوطه هواخوری زندان اوین انجام شده است.

این زندانی سیاسی، همچنین پیش از این نیز از ملاقات با خانواده و وکلای خود محروم بوده‌ و این محدودیت همچنان ادامه دارد.

وریشه مرادی در زمان سپری کردن حبس خود با گشایش پرونده‌ی جدیدی مواجه شده و از بابت اتهام تبلیغ علیه نظام به شش ماه حبس محکوم شده است.

اواخر آبان ماه سال ۱۴۰۳، خانم مرادی توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی از بابت اتهام بغی به اعدام محکوم شده بود. اواخر سال گذشته، حکم اعدام خانم مرادی، توسط دیوان عالی کشور نقض و پرونده وی جهت رسیدگی مجدد به شعبه هم عرض ارجاع داده شد.

وریشه مرادی اواخر مهرماه سال گذشته نیز، در یک پرونده قضایی مشترک با چهار زندانی دیگر که در زندان علیه آنها گشوده شد، توسط دادگاه کیفری دو مجتمع قضایی قدس تهران به شش ماه حبس تعزیری محکوم شد. درگیری با مامور و تمرد، اتهامی است که خانم مرادی در این پرونده با آن مواجه شده است. گشایش این پرونده مربوط به تاریخ ۱۶ مردادماه، در پی اعتراض زندانیان بند زنان اوین پس از اطلاع از اجرای حکم اعدام رضا رسایی و درگیری گارد زندان با آنها صورت گرفت.

وریشه مرادی در مردادماه ۱۴۰۲، توسط نیروهای امنیتی در حومه سنندج بازداشت شد. وی نهایتا در تاریخ ۵ دی ماه همان سال، با اتمام مراحل بازجویی از بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین به بند زنان این زندان منتقل شد.

لازم به ذکر است که هرانا پیشتر در گزارش‌هایی از محرومیت ۶ زندانی زن محبوس در زندان اوین خبر داده است. همچنین، پیشتر نیز گزارش‌هایی از اعمال محدودیت‌های مشابه علیه زندانیان سیاسی زن در زندان قرچک، در واکنش به اعتراض‌های مسالمت‌آمیز منتشر شده بود. محروم‌سازی گروهی زندانیان از امتیازات رایج، بدون توضیح روشن درباره دلایل آن، می‌تواند این تصور را ایجاد کند که برخوردی تنبیهی به شکل جمعی در جریان است؛ امری که در نبود شفافیت، به افزایش بی‌اعتمادی و نارضایتی در فضای زندان می‌انجامد.