خبرگزاری هرانا
امروز یکشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۰, 23rd of April 2019      آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۰/۱۰/۱۱ ساعت ۱۷:۳۱:۰۷

    خانه  > سایر گروهها  >  پاسخ مرتضی حاجی به کانون صنفی معلمان

پاسخ مرتضی حاجی به کانون صنفی معلمان

در شماره ۶۹ دوماهنامه «چشم انداز ایران» گفت و گویی چاپ گردید با مرتضی حاجی، یکی از وزیران آموزش و پرورش در دوره ی اصلاحات. حاجی در این گفت و گو، ضمن ارزیابی عملکرد خود در دوران وزارتش، به کانون های صنفی معلمان ایران و گردهمایی ها و اعتراض های آن زمان فرهنگیان اشاره هایی نموده بود. کانون صنفی معلمان ایران نیز در پاسخ به سخنان ایشان، یادداشتی را به دفتر نشریه فرستاد تا در شماره بعدی آن به چاپ رساند. سه هفته پیش اما خبری منتشر شد که «چشم انداز ایران» توقیف شده است. ولی چند روز پس از آن، لطف الله میثمی، مدیر مسئول محترم نشریه، در تارنمای رسمی خود نوشت:

به نام مهربان‌ترین مهربانان

بدین‌وسیله به اطلاع هموطنان، بویژه خوانندگان نشریه چشم‌انداز ایران می‌رساند که در پی‌جویی و پیگیری ابلاغیه ۱۶ آذر وزارت ارشاد به اینجانب، روز ۲۰ آذر به شعبه اجرای احکام اوین (شهید مقدس) مراجعه کردم. از آنجا که غیاباً حکم صادر شده بود و قانوناً حق واخواهی داشتم، لذا به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اعزام شده و جناب قاضی صلواتی رئیس دادگاه واخواهی را پذیرفته و با یک وثیقه ۵۰ میلیون تومانی موافقت کردند که تمام وجوه حکم اعم از لغو امتیاز نشریه چشم‌انداز ایران، ۵ سال ممنوعیت فعالیت مطبوعاتی و حزبی و عضویت در گروه‌ها و سازمان‌ها و همچنین یکسال محکومیت زندان (که قبلاً از آن مطلع نبودم و در نامه به وزارت ارشاد و ابلاغیه وزارت ارشاد به من، ذکری از آن نشده بود)، تا تشکیل دادگاه بدوی و تجدیدنظر متوقف شود. گفتنی است پرونده قبلی که در دادگاه کیفری استان تهران شعبه ۷۸ در جریان بود در پی دفاعیات اینجانب در ۱۵ آبان ۱۳۹۰ با یک درجه تخفیف از سه شماره تأخیر در انتشار به جزای نقدی تبدیل شد که قابل تجدیدنظر است.

لطف الله میثمی

خوشبختانه دو سه روز پیش چشم انداز شماره ۷۰ – آبان و آذر- خود را منتشر کرد. در این شماره افزون بر دو مطلب خواندنی درباره ی آموزش و پرورش، هم پاسخ کانون و هم پاسخ جناب حاجی چاپ گردیده است که در زیر پاسخ حاجی را می توانید بخوانید:

پاسخ به یادداشت کانون صنفی معلمان ایران

چشم‌اندازایران: نامه کانون صنفی معلمان از سوی نشریه برای آقای مرتضی حاجی ارسال شد و ایشان پاسخی به یادداشت کانون دادند که در زیر آورده می‌شود:

در مورد مطالبی که کانون صنفی معلمان در نقد گفت‌وگوی اینجانب مرقوم نموده است چند نکته را قابل توجه می‌دانم:

نخست این که مدیران و مسئولان محترم و عزیز کانون را در حدی که می‌شناسم عناصری خدوم و دل‌سوخته برای معلمان و کشور می‌دانم و از این رو نقدشان نسبت به مطالب دلسوزانه است، اگرچه اطلاعات ناقصی داشته‌اند و قضاوتشان نیز مبتنی بر پیشداوری است و آن را در سراسر این «نقدنامه» می‌توان مشاهده کرد، به طوری که حتی اقداماتی را که درست و مفید دانسته‌اند به گونه‌ای با توجیهات غیرقابل [قبول] نظیر «مبتنی بر رقابت‌های سیاسی» و نه «برخاسته از بستر اندیشه و دانش» زیرسؤال برده و کم ارزش جلوه داده‌اند و البته احتمالاً فراموش کرده‌اند که آن روزها، عدول از همین موارد ارزنده و مفید را در فهرست تقاضاهای خود و قطعنامه‌هایی که صادر نمودند در کنار تقاضاهای رفاهی فریاد می‌کردند تا احتمالاً جمع بیشتری را با خود همراه کنند.

در آن شرایط و علی‌رغم فضای متشنج و منفی که ایجاد می‌شد و کانون در پدید آوردن آن نقش کمی نداشت، مدیریت وزارت آموزش و پرورش با بهره ‌گیری از ده‌ها یافته پژوهشی که در کتابخانه‌ها بایگانی شده بود و نظرات صائب متخصصان و کارشناسان صاحب صلاحیت تعلیم و تربیت و مدیران مجرب، دلسوز و نام‌آور آموزش و پژوهش ده‌ها طرح و پروژه ارزشمند را در شورای عالی آموزش و پرورش، شورای معاونان و مشاوران و دیگر ارکان تصمیم‌گیری به تصویب رسانید و به اجرا گذاشت. از آن جمله «تلفیق آموزش و پرورش» و پایان دادن به تجزیه و تفکیک غلط امر واحد تربیت، احیای نقش تربیتی معلمان، ارتقای سطح تخصصی و مهارت مدیران مدارس، انتخاب مدیران مدارس با رأی معلمان، هیأت امنایی شدن مدارس، تأمین مجتمع‌های دانش‌آموزی با رأی و انتخاب دانش‌آموزان، تأسیس مدارس مروج سلامت، فراهم کردن تسهیلات ارتقای علمی معلمان، تأسیس مؤسسه آموزشی از راه دور، رسمیت دادن به دوره پیش دبستان، برنامه‌های آموزش حقوق شهروندی و… و موارد بسیار دیگر که مجال ذکر آنها نیست و این همه در شرایطی است که فضای ایجاد شده و نگرانی‌ای که در ذهن عالی‌ترین مقامات کشور در نتیجه آن به وجود آمده بود و کانون در آن بی‌نقش نمی‌باشد محافظه‌کاری زیادی را تحمیل کرد.

جای خوشحالی است که موضع امروز کانون نسبت به بسیاری از این تصمیمات مثبت است. دو نکته دیگر در این «نقدنامه» قابل توضیح است، یکی صندوق ذخیره فرهنگیان که خوشبختانه به همت مدیران با کفایت و متخصص آن به بالاترین سودآوری رسید و امروز هم پس از چند سال همچنان رکورددار سودآوری برای اعضاست و خوشبختانه در اواخر دوره با وجود کارشکنی بسیار رئیس کل وقت بانک مرکزی و برخلاف موافقت رئیس کل پیشین ـ مرحوم آقای دکتر نوربخش ـ بانک سرمایه متعلق به فرهنگیان تأسیس گردید، هرچند مدیران بعدی صندوق ذخیره نتوانستند آن را در مسیر درست هدایت و حمایت کنند و به جایگاه شایسته‌اش در نظام بانکی برسانند که این قصور یا تقصیر به مؤسسان بازنمی‌گردد.

دوم لایحه مدیریت خدمات کشوری است که با پیگیری فشرده وزارت آموزش و پرورش و با تصویب دولت اصلاحات این لایحه در همان زمان به مجلس تقدیم گردید، اما جریان رسیدگی به آن طولانی شد و تصویب و ابلاغ آن به دولت بعدی کشید. پس لایحه مزبور مصوب دولت اصلاحات است و آن دولت نه تنها از آن شانه خالی نکرد، بلکه شرایط اجرای کامل آن را نیز فراهم کرده بود و از جمله این که در شرایط مشابه برای مشاغل آموزش ۱۰درصد امتیاز بیشتر نسبت به مشاغل غیرآموزشی در نظر گرفته شد. حال اگر دولت بعد به هر دلیل نسبت به اجرای کامل قانون توانا نیست ارجاع بار مسئولیت به دولت گذشته خلاف انصاف است و نادرستی ادعای مطرح شده با مراجعه به سوابق نجومی قابل تشخیص است.

در پایان سلامتی و موفقیت همه معلمان دلسوز و زحمتکش و آینده‌ساز را از خداوند متعال خواهانم.

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید