خبرگزاری هرانا
[responsive-menu RM="logged-in-menu"]
امروز جمعه ۱۱ شهریور ۱۳۹۰, 9th of August 2020      آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۰/۰۶/۱۱ ساعت ۲۱:۱۰:۱۷

    خانه  > سایر گروهها  >  اتصال مداوم به اینترنت کنش اجتماعی را به تاخیر می اندازد

اتصال مداوم به اینترنت کنش اجتماعی را به تاخیر می اندازد

رسانه‌های جمعی آدم را منفعل می‌کنند و رسانه‌های متقابل نیز از این قاعده مستثنا نیستند. عصاره ابتکار آدم به بهای شادمانی رخوتباری رو به روی جعبه تماشا چوب حراج می‌خورد تا دیدنی‌ها را لمیده ببینی و جریان‌ها را از تلفن هوشمند جویا شوی و ظاهرا هیچ چیز، حتا بوی انقلاب این روند را به هم نمی‌زند.

این ماجرا دستمایه پایان نامه‌ای است که نوید حسن‌پور، دانشجوی علوم سیاسی دانشگاه ییل به تازگی آن را به پایان برده است. عنوان آن هست: «تشدید ناآرامی‌های انقلابی با اختلال در رسانه‌ها»

آقای حسن‌پور، دکترای مهندسی برق از دانشکده استنفورد، با مطالعه ناآرامی‌های اخیر مصر، با بردار‌ها و محاسبات پیچیده که بیانگر تصمیم معترضی فرضی است، به بیان دیدگاه خود می‌پردازد. پرسش وی این است که در روز ۲۸ ژوئن در بحبوحه و اوج ناآرامی‌های میدان تحریر، دولت رییس جمهور حسنی مبارک با دستور قطع اینترنت و شبکه تلفن همراه تا چه اندازه تصمیم هوشمندانه‌ای گرفت؟

وی به این نتیجه می‌رسد که دولت مبارک تصمیم چندان هوشمندانه‌ای نگرفت، البته احتمالا نه به دلایلی که شما گمان می‌کنید. وی می‌نویسد: «اتصال مداوم در شبکه اجتماعی گاهی می‌تواند یک کنش اجتماعی را به تاخیر بیندازد.»

به بیان دیگر، با اینکه توی‌تر و فیس بوک با تمام نکاتی که در آن‌ها می‌توان به اشتراک گذاشت و بر دیوار‌ها نوشت می‌توانند به عنوان ابزار سازمان دهی و انتشار اعتراض به کار روند، ولی به‌‌ همان اندازه هم می‌توانند موجب تاخیر، احتیاط و سردرگمی شوند؛ جایی که کاربر ممکن است مثلا بگوید: «بی‌خیال؛ چقدر سیاست؟! راستی، دیدی لیدی گاگا چی پوشیده؟»

بر خلاف باور همگان که رسانه‌های جمعی آتش اعتراض‌ها را شعله ور‌تر کرده‌اند وی نتیجه دیگری می‌گیرد. حسن‌پور با استفاده از آمار مطبوعات به ناآرامی‌های مصر اشاره می‌کند که پس از ۲۸ ژوئن در قاهره و در سراسر مصر ابعاد گسترده تری به خود گرفت. نمی‌توان لزوما گفت که شمار معترضان بیشتر شد، ولی جنبش بخش‌های گسترده تری از اجتماع را در بر گرفت.

وی چنین چیزی را «فرایند تمرکز محلی» نام می‌دهد. حسن‌پور درباره این جستار می‌افزاید: «شاید بگویید سنجش و اندازه گیری چنین چیزهایی دشوار است، ولی می‌توانید امتحانش کنید؛ وقتی که قطع شدن اثر خود را می‌گذارد چه اتفاقی می‌افتد؟»

«قطع شبکه تلفن همراه و اینترنت در ۲۸ ژوئن، دست کم به سه شیوه مردم را بر انگیزاند.» می‌نویسد: «قطع ارتباط پای بسیاری از شهروندان غیر سیاسی و ناآگاه و یا بی‌علاقه به امور سیاسی را به ماجرا باز کرد و باعث ارتباط چهره به چهره مردم شد. حضور فیزیکی مردم در خیابان اجتناب ناپذیر شد و در ‌‌نهایت در روز ۲۸ ژوئن، با پخش شدن و تمرکز زدایی از جمعیت شورشی، ارتباط و پیوندی موثر میان معترضین شورشی با مردم عادی پدید آمد: باتلاقی که سرکوب آن به مراتب از کنترل گردهم آیی عظیمی در میدان تحریر دشوار‌تر بود.»

وی در مصاحبه‌ای در توصیف «تاریکی سایه افکنده بر یک جامعه محروم از ارتباط رسانه‌ای» می‌گوید: «در مقیاس وسیع‌تر، هنگامی که می‌دانیم در واقع چه اتفاقی دارد می‌افتد (رفتارمان) عادی‌تر می‌شود- وقتی نمی‌دانیم چه چیزی در حال وقوع است غیر قابل پیش بینی‌تر می‌شویم.»

دولت مبارک سقوط کرد و رئیس جمهور پیشین اکنون در سن ۸۳ سالگی، بر روی صندلی چرخدار در دادگاهی در قاهره حاضر می‌شود و جلسه دادگاه را بر روی تخت بیمارستان سپری می‌کند تا به اتهام وی مبنی بر فساد و همدستی در کشتار معترضان رسیدگی شود.

جیم کاوی مامور ارشد فناوری رِنسیس، یک شرکت ارزیاب شیوه عملکرد اینترنت در سراسر جهان، بر این باور است که سرهنگ معمر القدافی، رهبر دیگری که در محاصره است شاید بخواهد بر این تجربه مصر نظری بیفکند.

در مطلبی با عنوان «آنچه لیبی از مصر آموخت» آقای کاوی در وبلاگ شرکت می‌نویسد که در ماه مارس، لیبی اندیشه قطع سرویس اینترنت را مزمزه می‌کرد.

وی می‌نویسد: «رهبران لیبی، پیش چشم خود دیدند که چنین تصمیمی به جنگ داخلی خواهد انجامید. و هر بار از مثال‌های مصر درس گرفتند و از دستور خاموشی‌های چند روزه پا پس کشیدند.

وی در گفتگویی تلفنی می‌گوید: «حکومت‌های خبره خواهند فهمید که خاموشی و قطع ارتباط، جریان‌ها را تندرو‌تر می‌کند.» می‌گوید «دولت‌ها فهمیده‌اند که اینترنت چیزی است که می‌توان جریانش را کنترل کرد پس برایشان کارا‌تر است که مراقب «کنترل ترافیک شبکه و پهنای باند» باشند. با چنین «کنترل فشار خروجی» این تجربه کمتر صدق کند و کمتر می‌توان به آن استناد کرد؛ گزارش‌های ویدیویی با تردید بر روی صفحه‌ها قرار می‌گیرند و صفحات وب طول می‌کشند که بارگذاری شوند.

آقای کاوی می‌گوید: ایران یکی از‌‌ همان کشورهایی است که فهمیده چه کند: اینترنت را اصلا نباید برای مردم خاموش کرد، باید کاری کرد که به درد نخور شود. کافی است محله‌های خاصی از شهر مورد مراقبت باشد.

آقای حسن‌پور که در ایران متولد و بزرگ شده نیز موافق است: «ایران کنترل را با ایجاد محدودیت محلی عملی می‌کند.»

 

نوشته : نوئام کوهن، نیویورک تایمز

ترجمه : فائقه اشکوری /ترجمه از انگلیسی

منبع: خبرنگاران ایران

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید