خبرگزاری هرانا
امروز پنج شنبه ۱۰ شهریور ۱۳۹۰, 18th of November 2018      آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۰/۰۶/۱۰ ساعت ۹:۵۶:۳۳

    خانه  > سایر گروهها  >  مجازات‌های خانوادگی که در دو سال اخیر باب شده را پایان دهید

مجازات‌های خانوادگی که در دو سال اخیر باب شده را پایان دهید

مهدیه گلرو، نائب دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه علامه و عضو شورای دفاع از حق تحصیل با انتشار نامه‌ای از زندان اوین، نسبت به بی‌عدالتی‌های صورت گرفته در حق همسرش اعتراض کرده و آن‌ را مصداقی برای «مجازات‌های خانوادگی» خوانده که در دو سال اخیر باب شده است.

به گزارش جرس، یازدهم آذر ماه سال ١٣٨٨ به همراه همسرش با هجوم ماموران امنیتی به منزل بازداشت شد و هم اکنون دوران محکومیت خود را در زندان اوین می‌گذراند.

وحید لعلی‌پور، همسر این فعال دانشجویی، که اسفند ماه‌‌ همان سال با قید وثیقه از زندان آزاد شده بود، در دادگاه به تحمل یک سال حبس تعزیری و یک سال حبس تعلیقی محکوم و در آخرین روز مرداد ماه سال جاری برای گذراندن حکم یک سال محکومیت بازداشت شد.

بازداشت لعلی‌پور که پیش هیچ‌گونه فعالیت سیاسی نداشته است، بنا به اذعان ماموران امنیتی، تنها بهانه‌ای برای فشار به مهدیه گلرو بوده است و پس از آن نیز به دلیل پی‌گیری پروندهٔ همسرش برای اجرای حکم به زندان برده شد.

متن کامل نامهٔ مهدیه گلرو که نسخه‌ای از آن در اختیار جرس قرار گرفت به شرح زیر است:

خدمت رئس قوه قضائیه جناب آقای لاریجانی
اینجانب مهدیه گلرو از تاریخ ۱۱/۹/۸۹ در بازداشت به سر می‌برم، که در طول یک سال و ۹ ماه تنها حقوق رعایت شده‌ام به عنوان محکوم تنها ۲ ملاقات حضوری (با عنایت به زمان محکومیت گذرانده) و مرخصی ۴۸ ساعته (ساعت ۲۲: ۳۰، ۲۵ تیر لغایت ۹ صبح ۲۸ تیر ماه) بوده است، و هم اکنون همسرم در بند ۳۵۰ از تاریخ ۱ شهریور، سومین سالگرد ازدواجمان که تنها یکی از آن سه را کنار هم گذراندیم که البته تقارن اصرار به معرفی در آن روز خود قابل بحث است، در حال گذران دوره محکومیت می‌باشد. لذا لازم می‌دانم نکاتی را عرض آن مقام به عنوان بالا‌ترین مقام قضایی برسانم.

۱- پس از بازداشت و انتقال به بند امنیتی ۲۰۹ و اعتراض به بازداشت همسرم بازجوی پرونده اذعان فرمودند «به دلیل رابطه نزدیک و حسی – عیاق بودن شما- ما وی را بازداشت کرده‌ایم تا با تو راحت‌تر کنار بیاییم!» علاوه بر این در تمام طول ۲۱ ماه که مسئله پرونده سازی برای همسرم فشار روحی مضاعفی را بر من داشت بار‌ها به آقایان لواسانی و رشته احمدی درباره پرونده گفتگو داشته‌ایم که در جواب آن‌ها اظهار می‌داشتند «عملکرد تو بر پرونده وی اثر خواهدداشت» برای فشار روانی بر من و خانواده‌ام قریب ۵ ماه ممنوع الملاقاتی را تحمل کرده‌ام درصورتی که این علاوه بر مجازات برای خودم به عنوان محکوم هزینه روانی و بار حسی فراوانی را به همسرم تحمیل نمود.

هم اکنون با جلب نظر شما به اصل «شخصی بودن جرم و مجازات» سؤال مطرح شده این است که آیا نباید این ماده قانونی که اصلی از قانون اساسی درباره من و همسرم که تنها قریب ۱ سال را در کنار هم بودیم و قریب ۲ سال را در زندان گذرانده‌ام رعایت می‌شد؟
لازم به ذکر است که قاضی تجدیدنظر، آقای موحد، ۱ سال از حکم همسرم را به حالت تعلیق درآورد با ذکر این مطلب به طور مکتوب در حکم «به دلیل جوانی و اینکه تازه ازدواج کرده‌اید و همسرت مدت طولانی است که در زندان به سر می‌برد، یک سال را تعلیق نموده‌ام.» آیا این خود نشان دهنده پرونده سازی و ارتباط این دو پرونده با یکدیگر نیست؟!

۲- مسئله دوم که در طول این ۲۱ ماه بار‌ها ذهنم را به خود درگیر نموده دخالت بازجو و وزارت فخیمه اطلاعات در لحظه لحظه پرونده بوده است، مسئله ممنوع الملاقاتی که مقامات قضایی گزارش اطلاعات را دخیل می‌دانستند و مأموران وزارت دستور قوه را مهم می‌نمایاندند. وقتی در فروردین سال جاری بدون نشان دادن دستور و حکم قضایی به انفرادی منتقل شده‌ام و در ملاقات با دادستان تهران و آقای لواسانی هر دو خود را بی‌خبر معرفی کرده و حتی جناب دادستان فرمودند «من از سایت‌ها متوجه شده‌ام سریع دستود دادم به بند بازگردید» و جناب لواسانی هم مرتب از پیگیری‌های بی‌وقفه خود برای پایان انفرادی سخن می‌گفتند، اما سؤال اینجاست که براساس اصل «استقلال قضایی» من حرف کدام مرجع را باید حجت بدانم، آیا اگر این اصل رعایت می‌شد برای مرخصی، عفو یا آزادی مشروط نیاز به استعلام از وزارت اطلاعات و بازجوهای پرونده که تنها مسئول تکمیل پرونده و تحویل آن به مراجع قضایی است ضروری بود؟

۳- نکته آخر اینکه در طی زمان سپری شده که ۲۵ و ۲۶ سالگی من و ۲۶ و ۲۷ سالگی همسرم، که از روزهای بی‌بازگشت جوانی‌ام است من به عنوان دانشجوی ستاره دار که عضو شورای دفاع از حق تحصیل بوده‌ام پس از اخراج در سال ۸۶ و توقف تحصیلم در آخرین روزهای فارغ التحصیلی تنها در پی احقاق حق تحصیل که در قانون اساسی به عنوان حق غیرقابل سلب مطرح شده بوده‌ام و به این دلیل روز‌ها را در وضعیت امنیتی بند زنان بدون امکانات اولیه زندان (تلفن، هواخوری و ملاقات حضوری) گذرانده‌ام، و بار‌ها و بار‌ها تقاضای بازبینی پرونده‌ام را نموده‌ام، همسرم که تنها به جرم حمایت از من ۳۱ روز در انفرادی بدون بازجویی و پس از آن در طی ۳ ماه در ۲۰۹ تنها ۲ بار بازجویی، ۱بار برای تفهیم اتهام و بار دوم که سؤالهایی از قبیل «آیا خوشبختی و آیا همسرم را مقصر نمی‌دانی؟» احساساتش مورد هجوم قرار گرفته، متأسفانه تقاضای من از مراجع قضایی همچون دادستان تهران و معاون ایشان موردتوجه قرار نگرفت، اما حالا با توجه به ماده ۱۶۸ قانون اساسی تقاضا دارم پرونده همسرم که تنها چند صفحه است در یک بعدازظهر طولانی تابستان که زمان کوتاهی را خواهدگرفت مطالعه نمایید تا شاید پایانی بر مجازات‌های خانوادگی باشد که در طی ۲ سال اخیر باب شده است.

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید