خبرگزاری هرانا
[responsive-menu RM="logged-in-menu"]
امروز چهارشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۰, 23rd of May 2018      آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۰/۰۲/۲۱ ساعت ۱۰:۵۴:۳۵

    خانه  > سایر گروهها  >  شیرین! دعا کن همین‌طور ایستاده بمانیم/ نوشته‌ای از یک همبندی سابق

شیرین! دعا کن همین‌طور ایستاده بمانیم/ نوشته‌ای از یک همبندی سابق

شب بود، آمدند دنبال شیرین، همه مات مانده بودند که کجا می‌برندش. بی‌لباس. بی‌وسیله، تا بچه‌ها به خودشان بیایند، شیرین را از در بند بردند بیرون و در بسته شد. بچه‌ها، مستأصل و نگران، پشت میله‌های در بند، سرک می‌کشیدند، داد می‌زدند. خبری از شیرین می‌خواستند. یک چیزی انگار توی دل همه چنگ می‌انداخت. ته چشم‌های همه، یک حرف بود. کسی دلش نمی‌خواست حدسی بزند. کسی دلش نمی‌خواست فکر کند که شیرین را کجا برده‌اند. دل توی دل کسی نبود. هی راهرو را می‌رفتند تا دم در بند، در می‌زدند. کسی باز نمی‌کرد. بر می‌گشتند توی اتاق. چند نفری کتاب‌های دعایشان را بیرون ‌آورده بودند. توی صورت همه، یک حس ناگفتنی بود. ترس، اضطراب. چیزی که نمی‌شد توصیفش کرد. کسی دلش نمی‌خواست حرف بزند. شیرین را برده بودند.

زندانی‌های مالی، با برو بیایی که داشتند. در به در به دنبال خبر بودند. هیچ‌کس ، آن شب توی بند نخوابید. بعضی‌ها توی راهرو نشسته بودند و تسبیح دستشان بود. برخی دیگر توی حمام سیگار می‌کشیدند. زندانی‌های مالی آن شب، پشت به پشت بچه‌های سیاسی ایستادند و نخوابیدند و دعا کردند و خواب به چشمشان نیامدند. این شب لعنتی.. تمام نمی‌شد. هیچ‌کس خبری از شیرین نمی‌داد.

یکی از بچه‌های مالی که توی دفتر رفت و آمد داشت؛ آمد و گفت که بردنش انفرادی.

بعضی‌ها یواشکی گریه می‌کردند. تمام ترس عالم انگار توی دل بچه‌های این بند بود. نکند شیرین برنگردد . هیچ‌کس دلش نمی‌خواست، حتی فکر کند. بچه‌ها به خودشان امیدواری می‌دادند که هنوز حکمش توی دیوان است. هنوز قطعی نشده است. نمی‌شود که حکم قطعی نشده را اجرا کنند. آن شب لعنتی. تمام نمی‌شد.

راهروی بند را وجب کردیم زیر پاهایمان آن شب تا صبح.

و صبح دیگر کسی امیدی نداشت به بازگشت شیرین. یک بغض بود توی گلوی همه. بغضی که کسی نمی‌خواست رهایش کند.

صبح که شد مأمور آمد توی اتاق. نگاه کرد و تسلیت گفت. گفت که وسایلش را جمع کنیم.

تمام بچه‌های اتاق یخ زده بودند انگار. خشم بود و بغض و کینه. بعضی‌ها رویشان را برگرداندند و زدند زیر گریه. کسی دلش را نداشت برود سراغ وسایل شیرین.

بچه‌های تخت‌های کناری. بالا و پایین. در سکوت دیوانه‌کننده اتاق، وسایلش را جمع کردند و دادند دست مأمور. او باز تسلیت گفت و رفت.

اتاق سیاسی‌ها ماند و تختی که خالی مانده بود از شیرین. از بوی شیرین. از نگاه شیرین. از مقاومتش. از خنده‌هایش. یک اتاق بود و جای خالی شیرین که هر جا سر بر می‌گرداندی، می‌زد توی چشمت.

چقدر آن روز و روزهای بعدش، پنهانی اشک ریختیم. چقدر جای خالی‌اش را دل‌تنگی کردیم. چقدر بغض داشتیم و رهایش نکردیم که بقیه زندانی‌ها نبینند که سیاسی‌ها هم گریه می‌کنند.

تا عصر، هی اتاق پر و خالی می‌شد از زندانی‌های بند که می‌آمدند. گریه می‌کردند. تسلیت می‌گفتند و می‌رفتند. ما صاحب عزای شیرین شده بودیم. ما صاحب عزای همه بچه‌هایی بودیم که بی‌گناه رفتند پای چوبه دار. صاحب عزای فرزاد کمانگر، فرها وکیلی، علی حیدریان.

توی اخبار که اعدامشان را اعلام کرد. دیگر فهمیدیم که جای شیرین برای همیشه این روزگار در بین ما خالی مانده است. ما صاحب عزای شیرین بودیم. ما هنوز صاحب عزای شیرین‌ایم و برای نبودنش بغض داریم.

***

حالا یک‌سال گذشته است. از روزی که رفته‌ای، شیرین. خیلی اتفاق‌ها افتاد. خیلی‌ها را بردند به تبعید توی زندان رجایی‌شهر و حالا قرچک ورامین. شبنم و معصومه و سیمین و ریحانه و مریم؛ توی زندان قرچک دارند برای زنده ماندن مبارزه می‌کنند. می‌گویند آنجا زندانی‌ها نه ‌آب دارند و نه غذا. نه حمام و دستشویی درست و حسابی. دارند دوستانمان را آرام آرام می‌کشند. شیرین.

بچه‌های دیگر را از بند ۲، بردند بند متادون. حالا دیگر زندگی‌شان شده است، از صبح تا شب چرخیدن توی آن سالن کوچک ۴۰-۵۰ متری که نه هواخوری مستمر دارد و نه دیگر دسترسی به کلاس‌های فرهنگی دارند. نه سالن ورزش. نه هیچ امکان دیگری.

از وقتی رفته‌ای خیلی چیزها عوض شده.

حالا آنجا که نشسته‌ای، برای روزهای دوستانمان. برای روزهای ما، دعا کن شیرین. دعاهای ما برای برگشتنت به بند، نتیجه نداد. تو اما آنجا دعا کن که دیگر آن اتاق‌ها از بوی هیچ‌کس خالی نشود.

دعا کن که که جاهای خالی‌مان بیش از این نشود. شیرین. دعا کن بتوانیم همین‌طور صبر کنیم. دعا کن همین‌طور ایستاده بمانیم. دعا کن که جای خالی‌مان از ذهن این شهر فراموش نشود.

شیرین ……. شیرین

توضیح: شیرین علم‌هولی آتشگاه سحرگاه یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ پس از گذراندن یک سال و ۹ ماه حبس در زندان اوین تهران به اتهام محاربه و بدون اطلاع خانواده و وکلایش در زندان اوین اعدام شد. این متن نوشته‌ی یکی از هم‌بندیان سابق او بود که توسط کمیته گزارشگران حقوق بشر تنظیم و منتشر شد.

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید