خبرگزاری هرانا
امروز چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۸۹, 22nd of October 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۱۲/۲۵ ساعت ۱۶:۳۷:۲۸

    خانه  > سایر گروهها  >  فاطمه کمالی: علت عدم اعطای مرخصی به عمادالدین باقی چیست؟

فاطمه کمالی: علت عدم اعطای مرخصی به عمادالدین باقی چیست؟

در حالی که عمادالدین باقی روزنامه نگار و فعال حقوق بشر‬ و موسس انجمن دفاع از حقوق زندانیان از زمان بازگشت به زندان از حق تماس تلفنی و ملاقات حضوری محروم است، با مرخصی وی در ایام نوروز نیز مخالفت بعمل آمد.

خانم کمالی همسر این روزنامه نگار با ابراز نگرانی از دخالتهای شخصی می‌گوید: «به دنبال پیگیری ما جهت مرخصی در ایام نوروز، از دفتر دادستانی شنیدیم که با مرخصی آقای عمادالدین باقی «مخالفت» کرده‌اند اما وقتی که دلیل این مخالفت را پرسیدیم فقط پاسخ شنیدیم که حتما صلاح نمی‌دانند ایشان به مرخصی بیایند. اینکه انتخاب افراد برای مرخصی چه معیاری دارد نمی‌دانم و اینکه چه مقدار بر اساس قانون است یا تدابیر و سلیقه شخصی نیز اعمال می‌گردد قابل تامل است. ما درباره باقی نگران «دخالت‌های» غیرقانونی و شخصی هستیم.»

گفتنی است، عمادالدین باقی به ۷ سال زندان و ۵ سال محرومیت از حقوق مدنی و رسانه‌ای و سیاسی محکوم شده است. ۶ سال از این حکم به دلیل مصاحبه با آیت الله منتظری صادر شده که هنوز در مرحله تجدیدنظر مانده است. یک سال زندان و ۵ سال محرومیت باقی نیز به اتهام تاسیس انجمن دفاع از حقوق زندانیان و فعالیت‌هایش در دفاع از حقوق زندانیان و خانواده آنان است. او پیش از این نیز ۴ سال و نیم زندان را در سه نوبت گذرانده است.

متن کامل گفتگو با فاطمه کمالی همسر عمادالدین باقی در پی می‌آید:

خانم کمالی لطفا در مورد آخرین وضعیت آقای باقی صحبت بفرمایید.

آقای باقی در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می‌برد. متاسفانه همچنان تنها راه ارتباطی ما با ایشان در هفته‌ای یک بار و از طریق ملاقات‌های کابینی و از پشت شیشه و بسیار کوتاه است. باقی از این ملاقات‌ها به «دیدار کوپنی هفتگی از پشت آکواریوم زندان» تعبیر می‌کند. البته همین ملاقات‌ها در ایام تعطیل به کل کنسل می‌شوند. مانند هفته آینده که عید نوروز است و با دوشنبه که روز ملاقات بند ۳۵۰ است همزمان می‌شود و در چنین روزی حتی ملاقات هم نداریم. یعنی درست در ابتدای سال نو و در حالی که انتظار داشتیم او از حق مرخصی بهره‌مند باشد نه تنها از مرخصی خبری نیست بلکه دیدار ۲۰ دقیقه‌ای کابینی و از پشت شیشه و با گوشی تلفن هم نداریم. حداقل انتظار این است که با ورود به سال جدید تلفن‌های این بند وصل شود و بتوانیم لااقل مکالمه تلفنی داشته باشیم.

احتمال دارد که آقای باقی برای عید به مرخصی بیایند؟

به دنبال پیگیری ما جهت مرخصی در ایام نوروز، از دفتر دادستانی شنیدیم که با مرخصی آقای عمادالدین باقی «مخالفت» کرده‌اند اما وقتی که دلیل این مخالفت را پرسیدیم فقط پاسخ شنیدیم که حتما صلاح نمی‌دانند ایشان به مرخصی بیایند.

البته ما شنیده‌ایم لیستی از زندانیان سیاسی برای آمدن به مرخصی تنظیم شده که تعدادی از زندانیان سیاسی به مرخصی بیایند. مثلا برخی حتی برای ملاقات حضوری مراجعه کرده بودند که به آن‌ها گفته شد درخواست مرخصی هم بنویسند. امیدوارم این شنیده‌ها درست باشد. آن‌ها از زندان مرخص شوند گرچه آرزویمان آزادی آن هاست. اما اینکه انتخاب افراد برای مرخصی چه معیاری دارد نمی‌دانم و اینکه چه مقدار بر اساس قانون است یا تدابیر و سلیقه شخصی نیز اعمال می‌گردد قابل تامل است. ما درباره باقی نگران «دخالت‌های» غیرقانونی و شخصی هستیم.

چرا در مراجع قانونی از این دست انتقام گیری‌های به قول شما شخصی شکایت نمی‌کنید؟

از چه کسانی به چه کسانی شکایت کنیم؟ ما واقعا نمی‌دانیم چه مرجعی وجود دارد که تظلمات را نزد آن مطرح و پیگیری نماییم. در حالی که قانون اساسی در اصول خود [اصل ۳۴، ۱۵۹ و۱۷۳] می‌گوید دادخواهی حق هر فرد است و مرجع رسیدگی به تظلمات دادگستری و نهاد قضایی کشور است اما ما بر اساس تجربه دریافته‌ایم که این حق برای ما نادیده گرفته می‌شود و برای رسیدگی به دادخواهیمان هیچ امیدی نداریم. برخی نهاد‌ها و مقامات قضایی با درخواست‌های قانونی به صورت قطره چکانی برخورد می‌کنند و حقوق زندانی را به مثابه یک امتیاز به او اعطا می‌کند و این سوال جدی ماست و می‌خواهیم توضیح داده شود که علت عدم اعطای مرخصی به عمادالدین باقی چیست؟

باقی سال گذشته هم نوروز را در زندان و در بازداشت موقت و تحت شرایط سخت در بند ۲۴۰ وزارت اطلاعات به سر برد و بعدا متوجه شدیم که حال او وخیم شده و دچار حمله تنفسی شده و در بیمارستان بستری شده بود. با توجه به اینکه از ما وثیقه گرفته شده بود. نه تنها او عید به مرخصی نیامد بلکه سه ماه بعد هم در زندان ماند. سال گذشته در شب عید و در حالی که ما امیدوار به آزادی باقی شده بودیم، نه تنها باقی را آزاد نکردند بلکه برخوردی با ما شد که خود آتشی به جان ما زد و شروع سال را با اندوهی وصف ناپذیر برای ما رقم زد.

آنچه اتفاق و برخوردی بود؟

فعلا از آن بگذریم تا وقتی دیگر.

فکر می‌کنید چرا به برخی زندانیان سیاسی مانند آقای باقی مرخصی نوروزی داده نمی‌شود؟

واقعا جای تعجب است که به مته‌مان عادی مرخصی داده می‌شود که البته خیلی هم خوب است اما به مته‌مان سیاسی که انگیزه‌های شرافتمندانه و به قصد «اصلاح» جامعه داشته‌اند دریغ می‌شود. وضعیت زندانیان گاهی تابعی از اوضاع بیرونی نیز هست این در حالی است که به لحاظ حقوقی این کار هیچ مبنایی ندارد و هیچ کس نباید به جای فرد یا افراد و یا وقایع دیگری مجازات شود. علاوه بر این بخشی از رفتار‌ها شباهت به انتقام جویی دارد و در واقع از فلسفه مجازات و عدالت به دور است. در مورد باقی هم من فکر می‌کنم گروهی هستند که به واسطه انتقادات و روشنگری‌های او می‌خواهند انتقام کشی کنند و حداقل حقوق او را نادیده می‌گیرند.

باقی علاوه بر امسال و سال گذشته، قبلا هم در مجموع چهارسال دیگر زندانی بوده و عید نوروز، یا نیامده یا به سختی به او مرخصی چند روزه داده شده است. امسال هم اگر حتی او بیاید عید نداریم. وضعیت به وجود آمده و افزایش زندانیان و وسعت اتفاقات ناگوار برای همه ناراحت کننده است. تا حل مشکل همه زندانیان سیاسی عملا عید معنا ندارد. به خصوص کسانی که از سال ۸۸ مداوم زندان بوده‌اند. خواهران و دختران زندانی ما وضعیتی دارند که برای هر ایرانی غیرتمند دردناک است.

از نظر شما در حال حاضر چه چیز به بهتر شدن وضع جامعه کمک می‌کند؟

از مهم‌ترین اقداماتی که می‌توان گفت به بهتر شدن وضعیت جامعه کمک می‌کند، «آزادی» زندانیان سیاسی است. زندانی بودن افراد بسیاری در طیف‌های گوناگون، جو جامعه را متشنج و ملتهب‌تر خواهد کرد. یکی از مهم‌ترین مساله‌هایی که ایران را در داخل و خارج مدام به چالش می‌کشد موضوع زندانیان سیاسی است. این تنها حرف احزاب سیاسی یا یک جناح نیست حتی علمای مستقل و بی‌طرف حوزه هم اینگونه می‌اندیشند.

آیت الله وحید خراسانی که یکی از مراجع شیعه هستند نیز اخیرا این نکته را مطرح کرده‌اند که اگر فقیه به حاق فقاهت رسیده باشد می‌داند زندان باید به حداقل برسد و در اسلام اساس بر حریت افراد است و زندان اثرات بدی در خانواده‌ها و جامعه می‌گذارد و باعث دوری هر چه بیشتر آن‌ها از نظام سیاسی می‌شود.

به نظر شما چرا با جلسات قرآن خانواده‌های زندانی سیاسی چنین برخوردی می‌شود و از برگزاری این جلسات ممانعت به عمل می‌آید؟

در این جلسات قرآن خوانده می‌شد و‌گاه دعای توسل و ختم انعام نیز قرائت می‌شد و کارکرد آن تسلی خانواده‌ها به وسیله یکدیگر و ایجاد آرامش در آن‌ها بود. هر دفعه هم همه نمی‌توانستند حاضر شوند و از لحاظ جمعیتی هم هیچگاه ثابت نبود و مکان آن هم هر بار خانه یکی از زندانیان سیاسی بود. اینکه این جلسه دعا خوانی خانم‌ها چه نگرانی ایجاد کرده است باعث تعجب است. در این جلسات آن قدر افراد متنوعی شرکت می‌کردند که امکان کار سیاسی نبود و از طرفی همه خانواده هم سیاسی نیستند و تنها نوعی همدردی عاطفی در این جلسات وجود داشت و اصولا باید حکومت از این نوع کار‌ها استقبال کند تا با انباشت کینه مواجه نشود اما متاسفانه حتی چنین جلساتی هم تحمل نمی‌شود.

با تشکر از فرصتی که در اختیارمان قرار دادید.

مژگان مدرس علوم

جرس

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید