خبرگزاری هرانا
امروز سه شنبه ۱۷ اسفند ۱۳۸۹, 11th of December 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۱۲/۱۷ ساعت ۳:۳۰:۵۸

    خانه  > سایر گروهها  >  زنان، روز زن به خیابان خواهند آمد

زنان، روز زن به خیابان خواهند آمد

روز جهانی زن در حالی فرا می‌رسد که فعالان جنبش زنان این روز را «روز اعتراض» نامیده و اعلام کرده‌اند در این روز به خیابان خواهند آمد.

شیرین عبادی، در بیانیه‌ای از مردم خواسته زنان ایرانی را در دست یابی به «حقوق برابر» تنها نگذارند و مادران عزادار اعلام کرده‌اند همراه با همه زنان جامعه خود اعتراضات آرام و مدنی خود را برگزار خواهد کرد. سیمین بهبهانی، مهرانگیز کار و آسیه امینی هم در مصاحبه با روز از ویژگی‌های ۸ مارس امسال و برنامه‌های فعالان زن برای روز جهانی زن سخن گفته‌اند.

سیمین بهبهانی، شاعر سر‌شناس ایران در آستانه ۸ مارس به روز می‌گوید که زنان ایرانی تا حقوق به حق خود را به دست نیاورند از پا نمی‌نشینند.

مهرانگیز کار، حقوقدان و فعال جنبش زنان از ویژگیهای منحصر به فرد ۸ مارس امسال به روز می‌گوید و معتقدست زنان علیرغم همه فشار‌ها و تهدید‌ها، به نیروهای بالقوه‌ای تبدیل شده‌اند که نه فقط در خیابان بلکه در سطوح عالی رهبری جنبش مردمی نیز حضور و تاثیر دارند.

آسیه امینی، روزنامه نگار و فعال جنبش زنان نیز از بیانیه اخیر فعالان جنبش زنان و حامیان آن‌ها به روز می‌گوید؛ بیانیه‌ای که این فعالان و حامیانشان در آن نوشته‌اند در روز ۸ مارس، در اعتراض به نابرابری‌های جنسیتی و حمایت از خواست همگانی به خیابان خواهند آمد.

همزمان برخی گروه‌ها و سایت‌ها مسیرهایی را برای روز سه شنبه تعیین کرده‌اند. مادران عزادار چهارراه امیر آباد نزدیک پارک لاله را به عنوان محل تجمع خود اعلام کرده‌اند و در سایت‌ها و پایگاههای اجتماعی از محل جان باختن ندا آقا سلطان و میدان مادر به عنوان محل تجمع مردمی یاد شده است.

زنان از پا نمی‌نشینند

روز جهانی زن در حالی فرا رسیده که وضعیت خاص امنیتی در کشور برقرار است. زنان بسیاری همچون نسرین ستوده، بهاره هدایت، فخرالسادات محتشمی‌پور، مهسا امر ابادی، عاطفه نبوی، نازنین خسروانی و… در زندان‌ها هستند، بسیاری دیگر همچون نرگس محمدی، ژیلا بنی یعقوب با احکام سنگین حبس و محرومیت روبرو هستند، مادران بسیاری در اعتراضات مردمی، فرزندان خود را از دست داده‌اند و از وضعیت و محل نگهداری زهرا رهنورد و فاطمه کروبی هیچ خبری در دست نیست.

سیمین بهبهانی، شاعر سر‌شناس ایران که ممنوع الخروج است می‌گوید: با همه این اوصاف زنان ایرانی، واقعا با جان و دل فعالیت می‌کنند برای اینکه حقوق خود را به دست آورند. اما محیط طوری است که خیلی جلو زنان گرفته می‌شود و راه را بر آن‌ها می‌بندد ولی زنان ایرانی از پای نمی‌نشینند و تا حقوق به حق خود را به دست نیاورند از پا نخواهند نشست.

خانم بهبهانی می‌افزاید: بسیاری از مادران ایرانی در اندوه از دست دادن فرزندانشان هستند و بسیاری دیگر فرزندانشان در زندان‌ها به سر می‌برند اما همین مادران، همین زنان دست به دست هم داده‌اند تا بچه‌هایشان را از زندان‌ها بگیرند و وضعیت بهتری برای جوانان و مردم کشور به وجود آید و تا آزادی ملت، آزادی گفتار و آزادی برای خوشبختی ایران را به دست نیاورند از پا نخواهند نشست.

او با اشاره به حصر و بازداشت زهرا رهنورد و فاطمه کروبی می‌گوید: من با هیچ حصر و حبسی موافق نیستم برای هیچ کسی چه خانم رهنورد، چه خانم کروبی و چه سایر زنان. حبس یعنی مهار آزادی و من به شدت با این مساله مخالف هستم و امیدوارم سردمداران مملکت با حسن نیت، تدبیر و عقل رفتار کنند تا مشکلات حل شود در غیر این صورت مشکلات خیلی بیشتری خواهد بود.

خانم بهبهانی سپس با اشاره به حضور زنان در جنبش اعتراضی مردم ایران می‌گوید: من معتقد نیستم که زن‌ها جلو‌تر از مرد‌ها هستند یا اینکه مرد‌ها جلو‌تر از زن‌ها حرکت کرده‌اند، چنین قیاسی درست نیست؛ زن‌های ما و مردهای ما فعالیت می‌کنند و دوشادوش هم برای رهایی از استبداد مبارزه می‌کنند و فرقی بین زن و مرد نیست.

او آنگاه با اشاره به نسرین ستوده، بهاره هدایت، فخری محتشمی پورو سایر زنانی که در زندان به سر می‌برند می‌گوید: متاسفانه امکان این نیست که بتوانم با این زنان دیدار کنم اما آرزو دارم گردانندگان حکومت با تدبیر پیش بروند و آن‌ها را آزاد کنند. بد‌ترین چیز این است که انسانی را بی‌گناه به زندان بیندازند و واقعا امیدوارم هر چه سریع‌تر این زنان شجاع و مردان شجاع آزاد شوند. ما که کاری از دستمان بر نمی‌آید جز اینکه از گردانندگان امور بخواهیم آن‌ها را آزاد کنند. حق آن‌ها است که آزاد باشند.

خانم بهبهانی سپس درباره جنبش‌های مردمی کشورهای خاورمیانه و حضور تاثیر گذار زنان در این جنبش‌ها می‌گوید: اوضاع لیبی را که از تلویزیون می‌بینم واقعا متاثر می‌شوم؛ ناخوشی من صد برابر شده چطور یک آدمی می‌تواند اینقدر لجوج باشد و در برابر ملتی بایستد و هم وطنش را بکشد؟ کسانی که مردم آن‌ها را نمی‌خواهند و مردم در خیابان‌ها فریاد می‌زنند که ان‌ها را نمی‌خواهند بهتر است بیندیشند و مثل مبارک و بن علی سرشان را بیندازند پایین و بروند.

او می‌افزاید: من در رفتن مبارک و بن علی شجاعت بیشتری می‌بینم تا ایستادن قذافی و لج کردن و کشتن مردم. خب وقتی مردم کسی را نمی‌خواهند او باید برود. من برای مبارک و بن علی، سابقه‌شان هر چه که باشد اما این کار آخرشان را تحسین می‌کنم که مردم نخواستند و آن‌ها رفتند اما واقعا تف به امثال قذافی، که چنین رفتاری با ملتش می‌کند و خجالت هم نمی‌کشد.

ویژگی‌های سیاسی جدید ۸ مارس

مهرانگیز کار، حقوقدان و فعال حقوق بشر اما معتقد است که ۸ مارس امسال ویژگیهای سیاسی جدیدی دارد که نشاندهنده این است که تحولات تازه‌ای در ایران رخ خواهد داد.

او می‌گوید در این تحولات، زنان از طیف‌های حکومتی هم نقش‌های مهمی ایفا خواهند کرد.

خانم کار توضیح می‌دهد: همزمان با ۸ مارس ما دو زن را که همسو با رهبران جنبش اعتراضی هستند از دست داده‌ایم؛ به این معنا که نمی‌دانیم این دو زن یعنی خانم رهنورد و خانم کروبی کجا هستند. از طرف دیگر باز دو زنی را می‌بینیم که با جمهوری اسلامی پیوند کامل داشتند و در همین روز‌ها به نوعی با ان‌ها برخورد می‌شود و به نوعی قربانی می‌شوند. فائزه هاشمی را می‌بینیم که به شدت مورد توهین قرار گرفته. صرف نظر از برخوردهای جنگ قدرت که بین پدر و خانواده او و دیگر مردان حکومتی است شخص فائزه را به عنوان زنی متعلق به این حکومت می‌شناسیم که در دورانی که امکان صحبت کردن برای خیلی از زنان وجود نداشت یا این امکان خیلی کم بود، او فعالیت می‌کرد. بحث دوچرخه سواری زنان را مطرح کرد و خیلی از مسائل دیگر و از‌‌ همان زمان مغضوب شد. به او توهین می‌کنند و توهین کننده در کمال وقاحت فیلم را منتشر می‌کند و مطمئن است که مورد بازخواست قرار نخواهد گرفت.

او سپس به فخرالسادات محتشمی‌پور که در بازداشت به سر می‌برد اشاره می‌کند و می‌گوید: خبری از خانم محتشمی‌پور هم نیست؛ او هم جزو زنانی است که کاملا به حکومت، هرچند طیف اصلاح طلب آن تعلق داشته و دارد. اما سخن من این است که این زنان هیچ کدام خواستار برخورد براندازانه با رژیم جمهوری اسلامی نبودند ولی برخورد با آن‌ها به گونه‌ای است که اگر جریانات سیاسی در ایران رادیکالیزه شود این احتمال وجود دارد که نمونه‌های بسیاری از این زنان که در سطح کشور فراوان هم هستند برای ایجاد تحولات سیاسی در ایران به دیگر نیروهای زنان بپیوندند. باید گفت زنان داخل حکومت نیز در اعتراض به رفتار ناعادلانه حکومت، با زنان دیگر هم دل شده‌اند و خواهند شد.

به گفته خانم کار، زنان علیرغم محدودیت‌ها، بازداشت‌ها، تحمل شکنجه‌ها و توهین‌هایی که به آن‌ها در خیابان‌ها و حتی در حمله به خانه‌هایشان شده نه نیروی بالقوه که اکنون تبدیل به نیروی بالفعل شده‌اند که نه فقط در سطح خیابان‌ها بلکه در سطوح عالی رهبری حضور دارند و این ویژگی‌ای است که حکومت از آن هراس دارد و آن را نمی‌پسندد.

او می‌گوید: ۸ مارس امسال نوید دهنده چنین تاریخی است که نقش جنبش زنان در تحولات سیاسی خیلی بارز خواهد شد.

دموکراسی از مسیر برابری جنسیتی می‌گذرد

بیش از صد فعال جنبش زنان و ۲۰۰ تن از حامیان آن‌ها هم در بیانیه‌ای اعلام کرده‌اند که روز سه شنبه (روز جهانی زن) برای ان‌ها روز اعتراض است: «همگام و هم دوش با برادران هم وطن خود به خیابان‌ها آمده و از خواست همگانی حمایت می‌کنیم زیرا که دسترسی به حقوق برابر جز در یک حکومت دموکراتیک امکان پذیر نیست».

انتشار این بیانیه در شرایطی که فعالان جنبش زنان در داخل کشور تحت فشارند و امکان انتشار بیانیه و ابراز عقیده علنی ندارند از اهمیت به سزایی برخوردار است؛ بیانیه‌ای که با حمایت فعالان داخل کشور تنظیم و منتشر شده اما به دلیل فشارهای امنیتی داخل کشور، نام فعالانی که از داخل کشور این بیانیه را امضا کرده ا ند محفوظ مانده است.

آسیه امینی، فعال جنبش زنان و از امضا کنندگان این بیانیه در این زمینه می‌گوید: هر سال ۸ مارس، زنان ایران به هر نحو ممکن اعتراض خود را نسبت به نابرابری جنسیتی اعلام می‌کردند. اعتراض به حقوق نابرابر جنسیتی یا شرایط نامساعد زنان هم مختص ایران نیست؛ ۸ مارس، روز جهانی زنان است. اما تفاوت ما همیشه این بوده که در بسیاری از نقاط دنیا، زنان جمع می‌شوند و دستاوردهای خود را جشن می‌گیرند و پایکوبی می‌کنند اما زنان ایرانی حتی برای بیان مسائلشان در این روز همیشه مشکل داشته‌اند. با این وصف و با وجود همه احساس نا‌امنی که همواره ما را تهدید کرده، فعالان زنان ایرانی، سال‌ها در پشت درهای بسته و محافل خصوصی و دور از چشم اغیار، برنامه‌هایشان را برای این روز تدارک می‌دیدند. اما بالاخره در چند سال اخیر روز جهانی زن از خانه‌ها به خیابان رفت تا بتواند این صدای اعتراض را بلند ادا کند.

او با اشاره به وضعیت فعلی داخل ایران می‌گوید: این روز‌ها هم با وجود فشارهای سیاسی زیادی که برای هر حرکتی اعم از سیاسی اجتماعی یا فرهنگی وجود دارد، برای زنان مهم است که به خودشان و دیگران یادآوری کنند که اگر ما دموکراسی و آزادی می‌خواهیم، باید از تاریخ سی و دو ساله‌مان یاد بگیریم و بدانیم که دموکراسی از دل همین مسیری که می‌رویم بیرون می‌آید. اگر امروز حقوق جنسیتیمان را به هر دلیلی فراموش کنیم، دوباره یابی آن کاری بس دشوار‌تر است. آنگونه که بعد از انقلاب ۵۷، زنان به دلایل سیاسی از ادامه اعتراض بازداشته شدند و نتیجه‌اش این شد که هر سال بد‌تر از سال قبل شد و هر قانونی ما زنان را بیش از پیش به قهقرا برد. صدا هم از کسی در نیامد مگر خود ما زنان.

درواقع این خواسته روشن، محور اصلی بیانیه‌ای بوده که فعالان زن در آستانه ۸ مارس منتشر کردند. این بیانیه برآیند نظرات فعالان جنبش زنان چه آن‌ها که در داخل کشورند و امکان صدور بیانیه ندارند و چه فعالانی که ناچار از ترک کشور شده‌اند و چه فعالانی که سال‌ها پیش از کشور خارج شده‌اند، است.

اما در این میان دو بحث مطرح است برخی معتقدند جنبش‌های سیاسی، از جنبش زنان استفاده ابزاری می‌کند و زنان نباید برای روز سه شنبه بیانیه صادر کنند. برخی دیگر نیز معتقدند زنان نباید در مرحله فعلی خواسته‌های خود را از جنبش اعتراضی مردم ایران جدا کنند. در این زمینه آسیه امینی می‌گوید: طبیعتا وقتی گروهی سیاسی برای زنان بیانیه می‌دهد خواسته‌های سیاسی خود را می‌گنجاند و ما هم که بیانیه می‌دهیم نظرات خودمان را می‌گنجانیم. به نظر من ما در مقطعی نیستیم که بخواهیم اینقدر همدیگر را واکاوی کنیم. مهم این است که بدانیم خودمان چه می‌خواهیم و چه ابزاری برای بازگو کردن آن داریم. کسی که هدفش تغییر شرایط موجود ایران است باید از این تفرقه افکنی‌ها دور باشد. باید دست هر کسی را که دست یاری بلند می‌کند فشرد و همراه کرد اما در عین حال باید به خود یادآوری کنیم که یادمان نمی‌رود دموکراسی برای ما از مسیر برابری جنسیتی رد می‌شود.

به گفته او، این هدف و این صدا، فقط صدای فعالان جنبش زنان ایران نیست و صدای همه کشورهای استبداد زده است که قوانین مردمحور و مرد سالارانه در آن‌ها حاکم است.

خانم امینی می‌گوید: ما تجربه‌های تاریخی داریم و می‌دانیم که اگربرای حقوق خود تلاش نکنیم، به نام آزادی، برابری فراموش خواهد شد. ستم جنسیتی، زاییده استبداد است و اگر می‌خواهیم استبداد و دیکتاتور را پس بزنیم باید به ستم جنسیتی توجه کنیم. در مسیر کسب آزادی باید برابری ثابت شود. نمی‌شود گفت امروز نگویید، فردا که پیروز شدیم و… این راه را ما یکبار رفته‌ایم و ۳۲ سال پسرفت حاصل آن بوده و معتقدیم که حکومت دموکرات از ما یعنی از همه مردم زاییده می‌شود. من از کسانی که می‌گویند چرا زن‌ها حقوق جنسیتیشان را جدا می‌کنند و…. دعوت می‌کنم که نوع دیگری نگاه کنند به مسائل و به جای جنجال سازی و گرفتن ماهی از آب گل آلود، بیندیشند که زن‌ها چه می‌خواهند.

از آسیه امینی می‌پرسم در بیانیه نوشته شده که همگام با برادران هم وطن خود به خیابان‌ها می‌آیید آیا این به نوعی دعوت از مردم برای حضور در خیابان است؟ پاسخ می‌دهد: ما فراخوان نداده‌ایم که‌ای مردم به خیابان بیایید! بلکه گفته‌ایم ما به خیابان می‌رویم. مردم خودشان باید تصمیم بگیرند هر کدام از ما در هر شهر، کشور و روستایی که هستیم ۸ مارس به خیابان می‌رویم و این روز را به روز اعتراض به نابرابری جنسیتی در ایران تبدیل خواهیم کرد. اما بدون شک آنچه تعیین کننده است تصمیمی است که زنان در داخل ایران می‌گیرند. حرکتهای بیرونی قطعا حمایتگر است.

او در مورد مسیرهایی که برای راهپیمایی در این روز تعیین شده می‌گوید: چون این بیانیه، بیانیه مشترک زنان بوده که بخشی از آن‌ها در بیرون ایران مقیم هستند (چون امضای بیشتر فعالان داخل محفوظ ماند)، بهتر بود کسانی که در داخل ایران به خیابان‌ها می‌روند در این مورد تصمیم بگیرند. مسیرهای تعیین شده یعنی میدان مادر و پارک لاله که نزدیک محل کشته شدن ندا آقا سلطان بود هم توسط خود شبکه‌های اجتماعی پیشنهاد شد و ما هم آن را در همین نوشته‌ها و گفته‌ها دیدیم. به هر حال امیدوارم دستاورد همه زنان و مردانی که در این روز به شرایط موجود اعتراض می‌کنند قبل از هر چیز امنیت جانشان باشد.

زنان به خیابان می‌آیند

شیرین عبادی، برنده جایزه نوبل صلحهم با انتشار بیانیه‌ای روز ۸ مارس را روزی ویژه خوانده و اعلام کرده است: در این روز علاوه بر حقوق برابر زنان، خواست‌های دموکراتیک مردم ایران نیز مورد مطالبه قرا ر می‌گیرد – مبادا که در گیر و دار حوادث سیاسی، خواسته بر حق و همیشگی خود را که تساوی حقوق است فراموش کنیم – در این روز همگام و هم دوش با برادران هم‌وطن خود به خیابان‌ها آمده و از خواست همگانی حمایت می‌کنیم، زیرا که دسترسی به حقوق برابر جز در یک حکومت دموکراتیک امکان پذیر نیست، اما نباید اجازه داد که به بهانه بروز بحران سیاسی و یا پرهیز ازتفرقه باز هم خواسته‌هایمان را نادیده بگیرند و بدیهی است که دسترسی به حقوق برابر متضمن اصلاح قوانین تبعیض آمیز است و رسیدن به این هدف، مستلزم اصلاح موادی از قانون اساسی است تا امکان چنین اصلاحاتی فراهم آید و از این رو بازنگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، نه یک خواست سیاسی بلکه مقدمه یک حرکت مدنی است.

مادران عزادار نیز که به مادران پارک لاله تغییر نام داده‌اند با شرح مختصری از وضعیت و تهدید‌ها و فشارهای حکومتی بر آن‌ها اعلام کرده‌اند: ما مادران داغدار و حامیان آن‌ها در روز ۸مارس برابر با ۱۷اسفند همراه و همدوش با همه زنان جامعه خود اعتراضات آرام و مدنی خود را برگزار خواهیم کرد و این روز را همراه با دیگر زنان جهان گرامی خواهیم داشت.

این مادران در بیانیه خود نوشته‌اند که ساعت ۴ بعد ازظهر، خیابان فاطمی، چهارراه امیر آباد دور هم جمع خواهند شد. این مکان نزدیک به پارک لاله است که مادران در سال ۸۸ حدود ۷ماه برای رسیدن به خواسته‌هایشان دور هم جمع می‌شدند.

مادران عزادار در بیانیه دیگری، روز جهانی زن را روز همبستگی با مادران داغدار، روز همبستگی با زنان شجاع در زندان، روز رهایی زن خوانده و اعلام کرده‌اند که: امروز ما مادران و مادربزرگ‌ها که در سال ۵۷ به خیابان‌ها آمدیم و تمامی وجود خود و فرزندانمان را برای تحقق آزادی و عدالت و برابری نثار کردیم ولی چیزی جز ظلم و بیداد و فساد و تباهی به دست نیاوردیم، حاضریم با عصا و واکر و ویلچیر به خیابان‌ها بیاییم و از شرف انسانی و حقوق پایمال شده خود و فرزندانمان حمایت کنیم.

مادران صلح کردستان نیز در بیانیه‌ای اعلام کرده‌اند که: ما به عنوان مادران صلح کردستان پشتیبانی خود را از تمامی برنامه‌های اعتراضی روز جهانی زن به شیوه‌ای مادرانه‌ و مسالمت‌جویانه‌ اعلام می‌داریم، و از مردم ایران و به‌ویژه‌ کردستان خواستاریم در راه اجابت حقوق و خواستهای دمکراتیک خود این روز را گرامی و حرمت خون‌های ریختهٔ دختران و زنان راه آزادی و اشکهای مادران داغدیده‌ را نگه‌ دارند.

فعالان جنبش زنان و حامیان آن‌ها در داخل و خارج کشور نیز بیانیه‌ای منتشر کرده و نوشته‌اند: ضمن ابراز همبستگی با زنان و مردانی که صدایشان برای آزادی ودموکراسی در خیابان‌های شهر جاری است در پی بیانیه خانم شیرین عبادی و ضمن تایید آن، تکرار می‌کنیم که مبادا که در گیر و دار حوادث سیاسی، خواسته بر حق و همیشگی خود را که تساوی حقوق است فراموش کنیم! پس در این روز همگام و هم دوش با برادران هم وطن خود به خیابان‌ها آمده و از خواست همگانی حمایت می‌کنیم زیرا که دسترسی به حقوق برابر جز در یک حکومت دموکراتیک امکان پذیر نیست.

در این بیانیه آمده است: ما هم‌صدا با خواهرانمان که صدای اعتراضشان در ایران حتی در روز جهانی زن، با انعکاس صدای مهیب سرکوب روبه‌رو است و دوش به دوش خواهرانمان در تونس و مصر و لبنان و… که در این روز، هم‌چون ما ندای برابری جنسیتی سر داده‌اند، خیابان‌ها را از آن خود می‌کنیم و می‌دانیم که برادران برابری‌خواه‌مان نیز در این راه در کنار ما خواهند بود.

آن‌ها افزوده‌اند: ما بر این باوریم که هیچ قانونی نمی‌تواند برای ما عدالت و دموکراسی به ارمغان بیاورد مگر این‌که در بند بندش حقوق برابر زن و مرد دیده شود. بنابراین تغییر قانون، شروع حرکت ما به سمت دموکراسی و برابری جنسیتی و رعایت حقوق همه مردم کشورمان خواهد بود و بدون شک تا آن روز هر هشت مارسی برای ما روز اعتراض خواهد بود.

شورای هماهنگی راه سبز امید نیز با انتشار بیانیه شماره ۵ خود اعلام کرده: حضور فعال زنان در جنبش سبز را می‌توان با شهادت ندا آقاسلطان در روزهای آغازین و در پیشانی آن شناسایی کرد بگونه‌ای که به نماد این جنبش در سراسر جهان تبدیل شد، و این حضور را در همه روزهای سخت پشت سر گذاشته شده می‌توان در همه جا دید، از کهریزک تا اوین، از صبوری مادران وهمسران هزاران زندانی، و از همراهی دکتر زهرا رهنورد و فاطمه کروبی همپای رهبران جنبش میرحسین موسوی و مهدی کروبی، که این روز به همین دلیل به بند اسارت و زندان گرفتار آمده‌اند. این دو بانوی سبز جلوه‌ای نو به جنبش داده و آنرا از همه جنبش‌های تاریخ معاصرمان متمایز ساخته‌اند و اینکه این جنبش در پی دستیابی به جامعه‌ای است که در آن زنان همپای مردان از همه حقوق انسانی و منزلت اجتماعی و سیاسی برخوردار شوند و هیچ گونه تبعیضی آن‌ها را از حضور فعال درعرصه عمومی محروم نکند.

در این بیانیه آمده است: روزسه شنبه ۱۷ اسفند (۸ مارچ) فرصت دیگری برای پیوند روزجهانی زن با جنبش سبز مردم ایران در پیگیری مطالبات جامعه زنان ماست، از اینرو شورای هماهنگی راه سبز امید همراهی و همگامی خود را با برنامه‌های فعالان و نهادهای حوزه زنان برای پاسداشت این روز اعلام و از تبدیل آن به تجمع‌های اعتراضی نسبت به زندانی بودن دو بانوی سبز و رهبران جنبش حمایت می‌نماید و از همراهان سبز می‌خواهد که فعالانه در برنامه‌های این روز شرکت نمایند.

محاحبه از فرشته قاضی
روز

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید