خبرگزاری هرانا
امروز دوشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۸۸, 12th of December 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۸/۱۲/۲۴ ساعت ۷:۵۰:۴۸

    خانه  > سایر گروهها  >  زنان پیگیرترین مبارزان راه آزادی اند | منصوره بهکیش

زنان پیگیرترین مبارزان راه آزادی اند | منصوره بهکیش

۱۷ اسفند(۸ مارس) روز جهانی زن،

روز نمادین مبارزه با نابرابری و بی عدالتی بر تمامی زنان آزاده مبارک باد!

“تاریخ روز جهانى زن هم زمان تاریخ مبارزه سیاسى و اجتماعى علیه تبعیض است. این روز، روز همبستگى براى مبارزه در راه برابرى حقوق و شرایط بهتر کارى و زندگى زنان است. در هشتم مارس سال ۱۹۰۸، بعد از گذشت بیش از پنجاه سال کارگران زن کارخانه نساجى کتان در شهر نیویورک با خاطره اعتصاب در این روز، به دلیل تبعیض و محرومیت و فشار زیاد کار در مقابل حقوق بسیار کم اعتصاب خود را شروع کردند. صاحب این کارخانه به همراه نگهبانان براى جلوگیرى از همبستگى کارگران دیگر بخش ها با این اعتصاب و سرایت آن به بخش هاى دیگر این زنان را در محل کار خود در کارخانه محبوس کرد. به دلایل ناشناخته اى آتش در کارخانه درگرفت و فقط تعداد کمى از کارگران زن محبوس توانستند خود را نجات دهند. ۱۲۹ کارگر زن در آتش سوختند. در سال۱۹۱۰ میلادی، در دومین‌ کنفرانس‌ زنان‌ در کپنهاک‌، کلارا زتکین‌ پیشنهاد کرد روزی‌ به‌ نام‌ “روز جهانی‌ زن‌” برای‌ گرامی‌داشت‌ مبارزات‌ همه‌ی‌ زنان‌ با آرمان‌ برابری‌ تعیین‌ شود. زنان‌ شرکت‌ کننده‌ در این‌ کنفرانس‌ از ۱۷ کشور، پیشنهاد او را پذیرفتند. در پی‌ تصمیم‌ اتخاذ شده‌ در کنفرانس‌ کپنهاک‌، روز جهانی‌ زنان‌ برای‌ نخستین‌ بار در ۱۹ مارس‌ ۱۹۱۱ در اتریش‌، دانمارک‌، آلمان‌ و سوئیس‌ برگزار شد و بیش‌ از یک‌ میلیون‌ زن‌ و مرد در راه‌پیمایی‌های‌ این‌ روز شرکت‌ کردند. در ۱۹۱۳، تاریخ‌ روز جهانی‌ زن‌ به‌ پاس‌ بزرگ‌داشت‌ اعتصاب‌ زنان‌ کارگر نساجی‌ نیویورک‌ در دهه‌ی‌ ۱۸۵۰ به‌ ” ۸ مارس”‌ تغییر پیدا کرد. زتکین‌ ستم‌ بر زنان‌ را ناشی‌ از ظهور مالکیت‌ خصوصی‌ می‌دانست‌. او عمیقاً تحت‌ تأثیر این‌ گفته‌ی‌ آگوست‌ ببل‌ بود که‌ ” هیچ‌ گاه‌ آزادی‌ نوع‌ بشر بدون‌ برابری‌ زن‌ و مرد و عدم‌ وابستگی‌شان‌ نمی‌تواند وجود داشته‌ باشد .”

امروز ۸ مارس، روز جهانی زن را در حالی در کشورمان برگزار می کنیم که دختران و مادران بسیاری یا در سیاه چال های جمهوری اسلامی به سر می برند و یا در گوشه خانه های خود در سوگ عزیزان دلبندشان خون گریه می کنند و یا شب های خود را در کنار دیوارهای بلند زندان ها در انتظار آزادی عزیزان خود می گذرانند.

نزدیک به نه ماه است که جامعه ایران متحول شده است و مردم برای به دست آوردن حقوق شهروندی پایمال شده شان در یک حرکت مدنی در خیابان ها دست به اعتراض زدند. ولی این حرکت با گلوله و زندان و شکنجه پاسخ داده شد و زنان و مردان زیادی به خون غلتیده و یا زخمی شدند. هم اکنون بیش از ۱۰۰ مادر در سوگ فرزندان از دست رفته خود عزادارند، مادران بسیاری در فراق فرزند زندانی یا متواری خود غمگین اند و برای چندمین بار متوالی تعدادی از مادران عزادار و حامیان را دستگیر کرده اند. از ابتدای حرکت اعتراضی مادران عزادار تا به حال، حداقل ۸۶ نفر به دفعات دستگیر و آزاد شده اند و هم اکنون حدود یک ماه است که ۵ نفر از آنان در زندان اوین در بندند و خانواده هایشان و همچنین مادران عزادار، چشم انتظار آزادی آنان هستند.

به چه جرمی؟! آیا مادر بودن یا زن بودن جرم است؟! زنان همواره با عشق همزادند و عاشقی آنها را در مسیری قرار می دهد که راه بازگشت ندارد. زنان در سرتاسر دنیا با جدیتی مثال زدنی در مقابل تبعیض و ظلم و جور ایستاده اند.

همانطور که مادران پلازا دو مایو در آرژانتین از فرزندان خود زاده شده اند، این مادران نیز اگر قبل از کشته شدن فرزند خود از سیاست دوری می گزیدند، حال با کشته و یا زندانی شدن فرزندشان، درگیر مسایل سیاسی شده اند و تا زمان دادخواهی از فعالیت هایشان دست بر نخواهد داشت.

مبارزات زنان در یک صد سال گذشته

بیش از یک صد سال است که مبارزات حق طلبانه و برابری خواهانه زنان ایران؛ در دوران مشروطیت، در ملی شدن صنعت نفت، در دوران رضاشاه، در دوران محمدرضا شاه، در انقلاب سال ۱۳۵۷ و در طی سی و یک سال گذشته تا همین امروز را شاهد هستیم. زنان خواهان رفع هر گونه تبعیض جنسیتی علیه خود هستند.

زنان از یکصد سال گذشته برای کسب حق تحصیل و آموزش؛ حق آزادی بیان، قلم و اندیشه؛ حق رأی و شرکت در انتخابات؛ حق پوشش؛ حق برخورداری از امکانات برابر با مردان از جمله: حق کار و دستمزد برابر ،حق طلاق ،حق نگهداری از فرزند، حق خروج از کشور، حق دیه و ارث برابر ،حق تحصیل برابر، و … مبارزه کرده اند. زنان از پایه ریزان مبارزه علیه خشونت و فقر بوده اند. ستم جنسی از نظر تاریخی مقدم بر هر نوع ستم دیگر بر زنان است. زنان به واسطه جنسیت شان مورد تبعیض قرار می گیرند و به همین دلیل برای دستیابی به خواسته هایشان بایستی صفی مستقل تشکیل دهند و برای رفع این ستم و تبعیض مبارزه کنند.

مبارزات مادران و خانواده های جان باختگان در سی و یک سال گذشته

پیوند مادران و خانواده های زندانیان از زمان شاه در جلوی زندان ها شکل گرفت، جوانان مبارزی که در ساختن انقلاب ۵۷ سهیم بودند. بسیاری از این جوانان در زمان انقلاب بر روی دست های مردم از زندان آزاد و پس از چند سال دوباره روانه زندان شدند. مادران و همسران و خواهران جلوی زندان با هم آشنا شدند و مشکلات خود را با همدیگر مطرح می کردند. این مبارزات در سال ۶۷ با کشتار گروهی زندانیان سیاسی(زندانیانی که حکم زندان داشتند یا حتی حکم شان تمام شده بود) به اوج خود رسید. این کشتار در سکوت کامل سپری شد و هیچ مسئولی پاسخگو نبود و هنوز هم نیست. جنازه کشته شدگان و وصیت نامه شان را تحویل ندادند، محل دفن شان را ندادند و اجازه برگزاری مراسم نیز داده نمی شد. مادران و خانواده های داغدار هیچ مرحمی بر دردشان نداشتند ولی درد مشترک آنها را به هم نزدیک و نزدیک تر کرد. رژیم به اشکال مختلف از جمع شدن خانواده ها جلوگیری به عمل می آورد ولی آنها با پیگیری بی نظیری این با هم بودن را حفظ می کردند. مادران دیوانه وار به این در و آن در می زدند و نمی دانستند که جنازه فرزندانشان کجا دفن شده است تا اینکه خاوران را یافتند و خبردار شدند بسیاری را در گورهای جمعی در خاوران دفن کرده اند. برای رفتن به خاوران با مشکلات زیادی روبرو بودند ولی رفتند و همچنان می روند. چند بار آنجا را زیر و رو کردند، بسیاری را به دفعات دستگیر کردند و مدام برای خانواده ها مزاحمت ایجاد کردند و همچنان می کنند. هنوز پس از گذشت ۲۸ سال از سال ۶۰ و بیست و یک سال از سال ۶۷، آنها را احضار می کنند، از رفتن به سر خاک منعشان می کنند، اجازه برگزاری مراسم نمی دهند ولی مادران پیگیر و پایدار مراسم می گیرند، جمعه ها به خاوران می روند و دو بار در سال(جمعه آخر سال برای تمیز کردن، گل کاشتن و برپاداشتن نوروز و جمعه اول شهریور برای برگزاری مراسم یادبود کشتار گروهی تابستان ۶۷) به صورت جمعی گرد هم می آیند. آنها هم اکنون یک خانواده هستند و تا رسیدن به خواسته هایشان و دادخواهی دست از تلاش بر نخواهند داشت.

مبارزات مادران عزادار در جنبش اخیر

در پی اعتراض های گسترده مردم پس از انتخابات اخیر، تعدادی از جوانان این مرز و بوم به خاک و خون کشیده شدند و بسیاری دستگیر و راهی زندان ها شدند. روز شنبه سی خرداد سال ۱۳۸۸ ندا آقا سلطان به شکل فجیعی کشته شد. کشته شدن او و سایر فرزندان، توجه جهانیان را به خود جلب کرد و دل بسیاری از مادران را به درد آورد.

این فجایع، مادران عزادار و حامیان را بر آن داشت که نسبت به کشته و زخمی و زندانی شدن فرزندان خود اعتراض کنند و نگذارند که این فجایع تکرار شود. به همین منظور به یاد ندا، شنبه را به عنوان روز اعتراض انتخاب کردند و قرار گذاشتند که هر هفته در پارک لاله جمع شوند، عکس فرزندانشان را به دست گیرند، به دور میدان آب نما بگردند و به یاد کشته شدگان شمع روشن کنند. اولین حرکت در تاریخ ۷/۴/۱۳۸۸ آغاز شد. از آن تاریخ هر شنبه مادران عزادار و حامیان در این پارک جمع می شوند. نیروهای امنیتی این حرکت را تاب نیاوردند و مدام برای مادران مزاحمت ایجاد می کردند. در طی این مدت چندین بار مادران عزادار را دستگیر و مورد بازجویی قرار داده اند ولی مادران محکم و استوار و پیگیر به حرکت های اعتراضی خود ادامه داده اند و از تصمیم خود مبنی بر ادامه حرکت تا رسیدن به خواسته هایشان منصرف نشده اند. هم اکنون نیز در اعتراض به دستگیری شش تن از حامیان مادران، بسیاری از مادران و حامیان شب و روز جلوی زندان اوین و دادگاه انقلاب جمع می شوند و خواهان آزادی هر چه سریعتر همراهان دستگیر شده خود هستند. آنها مدام خواسته های خود را به ترتیب زیر اعلام می دارند:

“ما مادران عزادار یک بار دیگر بر خواسته های خود “محاکمه و مجازات آمرین و عاملین جنایت های سی و یک سال گذشته”، ” آزادی بدون قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی”، و “توقف اعدام و کشتار در زندان و بیرون از زندان” تاکید می کنیم و اعلام می داریم که تا رسیدن به خواسته هایمان از پای نخواهیم نشست.”

“این ذره ذره گرمی خاموش وار ما/ یک روز بی گمان/ سر می زند ز جایی و خورشید می شود”

منصوره بهکیش

انتشار: تغییر برای برابری

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید