خبرگزاری هرانا
امروز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۹, 16th of December 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۰۲/۲۸ ساعت ۱۸:۳۵:۱۴

    خانه  > کودکان  >  کودکان کار و خیابان همچنان بلاتکلیف

کودکان کار و خیابان همچنان بلاتکلیف

خبرگزاری هرانا – مسئله کودکان کار و خیابان در ایران از پدیده های اجتماعی است که در دوره های متفاوت، راهکارهای مختلفی برای رسیدگی به آن پیشنهاد شده است اما مشکلات هم چنان حل نشده و به تازگی مدیر عامل سازمان رفاه و خدمات اجتماعی شهرداری اعلام کرده که ساماندهی کودکان خیابان به شهرداری تهران واگذار نشده است.

کودکان کار و خیابان در ایران به دو گونه تعریف می شوند، گروه نخست شامل کودکانی می شود که مدت زمانی را به پرسه زدن و یا کار در خیابان می گذرانند. اما گروه دوم کودکانی هستند که به دلیل مشکلات اقتصادی مجبور به امرار معاش برای خانواده و یا برای خود هستند.

مسئولیت رسیدگی به وضعیت این کودکان هر بار بر عهده نهادی گذاشته می شود، اما نهادهای مختلف این مسئولیت را متوجه خود نمی بینند. به اعتقاد برخی از کارشناسان با اینکه براساس قانون در ایران کار کودکان غیرقانونی است، اما به دلایل مشکلات اقتصادی و حقوقی این گروه مجبور به کار هستند و باید راهکاری برای حمایت از این کودکان پیدا کرد. نهادهای دولتی از جمله سازمان هایی هستندکه برای این امر مورد توجه قرار می گیرند

امیر پیام خبرنگار بی بی سی و کارشناس مسائل اجتماعی با تاکید بر اینکه توجه به وضعیت کودکان نگاه به آینده سالم یک جامعه است، می گوید دولت ایران کنوانسیون حقوق کودک را امضا کرده و باید به مفاد آن پایبند باشد. صندوق کودکان سازمان ملل یکی از بزرگترین دفاتر خود در خاورمیانه را در ایران بنا کرده و این مسائل همه بیانگر این است که حداقل در سطح قوانین و مناسبات مشکلی وجود ندارد.

آقای پیام می گوید: “مشکل در آنجایی پدیدار می شود که نوبت به اجرا و نظارت بر قوانین و دستورالعمل ها می رسد. شهرداری، سازمان بهزیستی، وزارت کار و سایر نهادهای دولتی همیشه تبصره ها و قوانینی را نشان می دهند که با توسل به آنها می توان از یک مسئولیت شانه خالی کرد.”

این کارشناس با تاکید بر اینکه کودکان به عنوان نسل آینده ساز هر سرزمینی معمولا چشم و چراغ هر برنامه توسعه قرار می گیرند اضافه کرد: “کودکان کار مانند هر شهروند دیگری بسته به اینکه در طول شبانه روز کجا هستند و چه کاری انجام می دهند، حقوقی دارند که سازمان های ذیربط باید متوجه آنها باشند.”

بهرام رحیمی، فعال حقوق کودک با اشاره به تکراری شدن شانه خالی کردن از حمایت از کودکان کار و خیابان در نهادهای مختلف به نوع نگاه این سازمان ها می پردازد.

او می گوید: “نگاه نهادهای مختلف به مسئله کودکان خیابانی بر حسب منافع آنها است. شهرداری نگاهش به کودکان خیابان نگاه و گفتمان “مبلمان شهری” است، یعنی شهرداری معقتد است کودکان خیابان چهره تهران را بدنما کرده اند. شهرداری بارها اعلام کرده که این کودکان را باید جمع آوری کرد. بهزیستی می گوید کودکان را باید ساماندهی کرد، یعنی وضعیت این کودکان چندان وخیم نیست. نیروی انتظامی و نهادهای امنیتی نیز می گویند این کودکان مخل نظم و امنیت هستند و نگاه کنترل اجتماعی به این مسئله دارند.”

در ایران هنوز متولی مشخص و پاسخگویی برای مسئله کودکان کار و خیابان وجود ندارد و ناهماهنگی های بین بخشی و عدم مسئولیت پذیری جدی سازمان های موجود و فقدان برنامه ملی مشخص برای مقابله با کار کودکان این مسئله را در هاله ای از ابهام و بلاتکلیفی فرو برده است.

آقای پیام معتقد است در مسائل مختلف مربوط به کودکان نهادهای مختلف نقش دارند. او می گوید وقتی کودک کار بیمار می شود، وظیفه وزارت بهداشت است که به آن رسیدگی کند و زمانی که رشد و تغذیه او با مشکل روبرو است باز هم سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت درباره آن مسئولیت دارند. زمانی که یک کودک کار در خیابان کار می کند فارغ از اجازه کار، باید از قوانین حمایتی یک کارگر برخودار باشد. شهرداری هم مسئول تامین خدمات شهری برای او و دیگر کارگران است.

آقای رحیمی هم معتقد است همکاری نهادها هم چندان نتواسته موثر باشد و باید منافع کودکان در مرحله اول مورد توجه قرار گیرد. او با اشاره به طرح های ارائه شده در این حوزه می گوید: “نیروی انتظامی به عنوان نیروی امنیتی در جمع آوری وارد می شود، بهزیستی فرم پر می کند اما در نهایت مسئله به قوت خود باقی است. در هر جامعه ای کودک متعلق به جامعه است. در واقع ابزار جامعه برای پیشبرد اهدافش دولت، مجلس و نهادهای سیاست گذارند. دولت باید سیاست هایش را در جهتی تغییر دهد که منافع کودکان را تامین کند، مسئله ای که در پیمان نامه حقوق کودک آمده است.”

کودکان کار و خیابان از جمله گروه هایی هستند که ممکن است به دلایل مختلف در معرض خطر قرار بگیرند و شاید مهمترین راهکار حل بخشی از مشکلات این کودکان هماهنگی دولت و نهادهای مختلف باشد. اما به اعتقاد صاحبنظران تاکنون این همکاری و هماهنگی ایجاد نشده و این کودکان همچنان بلاتکلیف هستند.

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید