خبرگزاری هرانا
[responsive-menu RM="logged-in-menu"]
امروز جمعه ۲۳ مهر ۱۳۸۹, 23rd of May 2018      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۰۷/۲۳ ساعت ۲۰:۱۲:۵۳

    خانه  > سایر گروهها  >  ۱,۴ میلیون کودک کار و ۳۰۰ هزار کودک بازمانده از تحصیل در ایران

۱,۴ میلیون کودک کار و ۳۰۰ هزار کودک بازمانده از تحصیل در ایران

خبرگزاری ایلنا در گزارشی به مناسبت هشتم اکتبر، ۱۶ مهر ماه، روز جهانی کودک، نوشت: ایران ۱۷ سال است که به کنوانسیون بین‌المللی حقوق کودک پیوسته است، اما کمتر از ۱۵ درصد از کودکان و خانواده‌هایشان با این قانون آشنا هستند.

بر اساس این گزارش، بیش از ۵۰ درصد از والدین ایرانی، تنبیه بدنی کودکان را حق طبیعی خود می‌دانند و ۳۰ درصد از کودکان یک تا پنج سال در معرض آزارهای جسمی هستند.

این گزارش هم چنین حاکیست که امسال حدود ۳۰۰ هزار کودک از تحصیل بازمانده‌اند و یک میلیون و ۴۰۰ هزار کودک کار در ایران وجود دارند.

سعید پیوندی، استاد آموزش و پرورش در دانشگاه پاریس، درباره این آمارها می گوید:

چه در دوره پیش از انقلاب و چه در دوره پس از انقلاب، هیچ وقت پوشش آموزشی ایران، دست کم آن قدر که قانون آن را اجباری می‌داند؛ یعنی تا پایان دوره راهنمایی، نتوانسته عمومی شود و ما حدود دو و نیم میلیون کودک داریم که از چرخش نظام آموزشی ایران خارج می‌شوند و خیلی از آنها به کودکان کار تبدیل می شوند و بسیاری از کودکان نیز حتی از خانه‌هایشان فرار می کنند و به کودکان خیابانی تبدیل می‌شوند.

این پدیده‌ای است که جامعه ایران در گذشته نمی‌شناخت و در سال‌های اخیر با آن آشنا شده است؛ پدیده‌ای که هر روز ابعادش هم گسترده تر می شود.

 

دلیل افزایش این آمارها چه چیزی می‌تواند باشد؟ چه کسی یا دستگاهی مسئول این موضوع است؟


    پیش از پاسخ دادن به این پرسش باید نکته‌ای را در مورد کودکان افغان در ایران اضافه کنم و آن اینکه شمارشان که به مدرسه راه پیدا نمی‌کنند و تبدیل به کودکان کار یا کودکان خیابانی می‌شوند، در گزارش‌ها منظور نشده‌اند.

    حدود ۴۰۰ هزار کودک افغانی در ایران هستند که حق راه یافتن به مدارس را ندارند، زیرا حضور یا اقامتشان در ایران قانونی نیست.

    این در حالی است که بر اساس کنوانسیون بین‌المللی کودک که در سال ۱۹۸۹ تصویب شده و ایران هم از امضا کنندگان این کنوانسیون است، هر کودکی که در ایران هست، حتی اگر ملیت ایرانی نداشته باشد، دولت موظف است که امکانات آموزشی و زندگی را برای او فراهم کند.

    حال اگر برگردیم به سئوال شما، می‌توان گفت بیش از هر چیز، عدم برنامه‌ریزی و بی‌توجهی به اساسی ترین حقوق کودکان، یعنی تحصیل و امکانات تحصیلی و یا تامین آن زندگی حداقل برای کودکانی که در فقر هستند برای اینکه بتوانند همچنان به مدرسه بروند یا کار نکنند، سبب شده است که این وضعیت به وجود بیاید.

    اگر کودکی نمی‌تواند به مدرسه برود یا الآن دارد به جای مدرسه رفتن، کار می‌کند و این یک کودک از چهار کودک ایران را در سن ۱۵ سالگی تشکیل می‌دهد، به نوعی به وضعیتی که جامعه برایشان ایجاد کرده است، برمی‌گردد؛ یعنی فقر و عدم امکانات یا عدم امکانات آموزشی.
    به هر حال، دولت مقصر اصلی در این زمینه است، زیرا به طور عملی، هیچ گام جدی برای اینکه جلوی این وضعیت گرفته شود، برنداشته است.

     

    بحث کنوانسیون بین‌المللی حقوق کودک مطرح شد. آیا پیوستن به این کنوانسیون دولت‌ها را ملزم به اجرای مفاد آن می‌کند یا خیر؟

      امضای این کنوانسیون به این معناست که دولت ایران خود را از نظر بین‌المللی متعهد کرده است که در راه دستیابی به حقوق کودکان به آن ۵۴ ماده‌ای که در این کنوانسیون وجود دارد، تلاش، برنامه‌ریزی و زمان‌بندی کند و حتی به سازمان ملل گزارش دهد که چه پیشرفت‌هایی در این زمینه حاصل شده است.

      در همه دنیا، سازمان‌های غیردولتی وجود دارند که در کنار نهادهای دولتی تلاش می‌کنند به عنوان ناظر، بررسی کنند تا چه اندازه اهداف این کنوانسیون در کشورها عملی شده است. متاسفانه در ایران، نه تنها دولت هیچ کار عملی نکرده و در زمینه قوانین داخلی ایران هیچ گامی برای انعکاس این کنوانسیون در قوانین ایران برداشته نشده است، بلکه حتی جلوی کار بسیاری از سازمان‌های غیر دولتی که برای حقوق کودکان مبارزه می‌کنند، گرفته می‌شود. ما موارد بسیار بسیار آشکاری از نقض ابتدایی‌ترین حقوق کودکان داریم.

      برای مثال، فصل دوم کنوانسیون بین‌المللی حقوق کودک خواهان عدم تبعیض از نظر مذهبی و فرهنگی است؛ یا اصل چهاردهم خواهان آزادی مذهب کودکان است.

      اما در ایران این اصول در مورد برخی از اقلیت‌ها رعایت نمی‌شود یا در مورد خیلی از اقلیت‌های دیگر به طور کامل رعایت نمی‌شود.
      همچنین اصل ۳۸ این کنوانسیون، آموزش نظامی و هر نوع اقدام نظامی که کودکان در آن شرکت کنند را ممنوع اعلام می‌کند، در حالی که نه تنها وزارت آموزش و پرورش این مورد رعایت نمی‌کند، بلکه امسال حتی قرار شده بسیج که یک سازمان نیمه نظامی و شبه نظامی است، به مدارس برود.

       

      بهروز کارونی

      منبع: رادیو زمانه

      مطالب مرتـبط

        بدون نظر

        نظر بگذارید