خبرگزاری هرانا
امروز یکشنبه ۲۷ تیر ۱۳۸۹, 15th of December 2017      آخرين بروز رسانی در ۱۳۸۹/۰۴/۲۷ ساعت ۱۶:۱۶:۱۷

    خانه  > سایر گروهها  >  تبعیض و نارضایتی، زمینه‌ساز خشونت در بلوچستان

تبعیض و نارضایتی، زمینه‌ساز خشونت در بلوچستان

مسئولیت عملیات انتحاری پنج‌شنبهشب گذشته در بلوچستان را گروه جندالله پذیرفته است. حال این پرسش مطرح است که آیا این یک عملیات انتقام‌جویانه به خاطر اعدام رهبران این گروه است یا زمینه‌های اجتماعی و سیاسی خشونت در سیستان و بلوچستان در حال گسترش است؟

مقامات جمهوری اسلامی همه دلایل و سرنخ‌ها را به خارج از کشور مربوط می‌دانند. رضا حسین بر، فعال و تحلیل‌گر سیاسی مسائل بلوچستان، تراکم تبعیض و بی‌عدالتی را زمینه‌ساز خشونت در سیستان و بلوچستان می‌داند:

خودشان (جندالله) اعلام کرده‌اند که دو هدف داشته‌اند: یک این که آسیب‌پذیری جمهوری اسلامی را در شرایطی که سعی می‌کند نشان دهد که به‌طور کلی تثبیت شده و هیچ‌گونه آسیبی را نمی‌شود به آن وارد کرد، نشان دهند. این عملیات از نظر آنها ثابت کرد که می‌شود به جمهوری اسلامی ضربه زد.

هدف دوم هم این بوده که چون در ماه‌های اخیر، مخصوصاً پس از دستگیری عبدالمالک ریگی، تعداد زیادی از جوانان بلوچ را دستگیر و برخی را اعدام کردند، بی آن که حتی خبری در جایی منتشر شود، جندالله هم فکر کرد که با انجام این گونه عملیات انتحاری، جلو جمهوری اسلامی را از ادامه‌ی کشتارها در بلوچستان بگیرد.

در جریان انفجارهای انتحاری پنج شنبه شب گذشته در مقابل در ورودى مسجد جامع زاهدان دست کم ۲۸ نفر کشته و ۳۰۰ نفر نیز زخمى شدند

رهبران مذهبی بلوچستان این عملیات را محکوم کرده‌اند. همین‌طور کارشناسان مختلف این مسئله را مطرح می‌کنند که اساساً این‌گونه عملیات خشونت‌آمیز بین مردم بلوچستان جایگاهی ندارد. با نگاهی به سوابق مبارزات قومی در بلوچستان، چگونه می‌شود این عملیات خشونت‌آمیز را توضیح داد؟

فرهنگ بلوچستان بر تحمل، جوانمردی، درستی و عهد و پیمان پایه‌گذاری شده است. به اضافه‌ی این که فرهنگ بلوچستان، فرهنگ حماسه هم هست. مردم بلوچستان در همه‌چیز، نهایت تحمل را دارند.

فرهنگ بلوچستان، پلی بین لیبرالیسم هند و فرهنگ تحمل هندوستان با استبداد ایرانی و عرب است. بنابراین بلوچ‌ها بالفطره مردمانی بسیار باتحمل هستند و بسیار کم وارد عرصه‌ی خشونت می‌شوند. مگر این که فشارها به حدی برسد که بخواهد فرهنگ آنها را تبدیل کند. فرهنگ تحمل در این منطقه اما در طول سال‌ها بیش‌تر شبیه فرهنگ هندوستان بوده است تا جاهای دیگر.

ولی از طرف دیگر نگاه کنید به سیاست‌های فقیرسازی رژیم در بلوچستان. طبق آن‌چه خودشان اعلام کرده‌اند، ۷۴درصد مردم بلوچستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند. از ۷۰ هزار دانشجویی که در بلوچستان وجود دارند، دوهزار نفرشان بلوچ نیستند.

دیگر این که به‌طور کلی بلوچ‌ها از تمام کارهای سیاسی و پست‌های سیاسی نیز محروم بوده‌اند. پیش از این می‌گفتند که معمولاً استراتژی مبارزه را خود دولت‌ها تعیین می‌کنند. در بلوچستان هم استراتژی مبارزه را بلوچ‌ها تعیین نکرده‌اند. برای این که بلوچ‌ها سال‌های سال اصلاً کاری نکرده‌اند. بلوچ‌ها تحمل کرده اند و در ابتدا هم شروع به فعالیت‌های مدنی کردند.

اگر یادتان باشد یعقوب مهرنهاد یک فعال مدنی بود که کارهای بسیار ساده‌ای می‌کرد؛ کارهایی که در تهران هر روز صدها نفر انجام می‌دهند، ولی در بلوچستان حتی یک نفر را به‌عنوان فعال مدنی تحمل نکردند و بالاخره مهرنهاد را اعدام کردند.

رضا حسین بر، فعال و تحلیل‌گر سیاسی مسائل بلوچستان

تا آنجا که روشن است، اغلب جریان‌های فعال در بلوچستان، سیاست خود را برای احقاق حقوق قومی و رفع تبعیض‌هایی که وجود دارد، بر مبارزات سیاسی نهاده‌اند. طی سال‌های اخیر محرومیت‌ها یا اعمال تبعیض‌ها در سیستان و بلوچستان نسبت به گذشته چه تفاوتی کرده است؟ شما در کل وضعیت سیاسی را در بلوچستان و همین‌طور وضعیت اقتصادی و اجتماعی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ این خشونت ها راه به کجا خواهد برد؟

فعالان و احزاب سیاسی بلوچ، به‌طور کلی کار خودشان را با فعالیت‌های مدنی شروع کردند. خود ما هم به فعالیت‌های مدنی معتقد هستیم و معتقدیم این مبارزات را باید از طریق فعالیت‌های مدنی و هماهنگ با دیگر مردم ایران پیش برد. در بلوچستان البته مسئله فرق می‌کند. تقریباً هر روز آن مثل آن روز عاشورای سال گذشته در تهران است. یعنی هر روز آنجا مردم را می‌زنند، می‌بندند و اذیت و آزار می‌کنند.

این تبعیض‌ها در زمینه‌ی فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی وجود دارد. شما نگاه کنید: الان در تمام ایران تلویزیون‌های محلی درست کرده‌اند که به زبان مردم آن محل، برنامه اجرا می‌کنند. تنها جایی که این برنامه‌ها به زبان محلی اجرا نمی‌شود، سیستان و بلوچستان است.

بلوچستان تنها جایی است که تا به‌حال حتی یک وزیر، یک مدیرکل، یک استاندار و یا یک تیمسار نداشته است و همه‌ی این محرومیت‌ها روی هم جمع شده است.

وقتی هم مردم اعتراض می‌کنند، فقط با سرکوب رژیم روبه‌رو می‌شوند. پس خشونت به ناگزیر در بلوچستان پدید آمده است.

رادیو زمانه – حسین علوی

 

مطالب مرتـبط

    بدون نظر

    نظر بگذارید