گفتگو با دکتر آرش علایی و دکتر کامیار علایی

بیماری ایدز از آن دست بیماری‌هایی است که اگر برای کنترل آن، دستگاه‌های مختلف دست به اقدامی جدی نزنند، به شکلی پنهان شیوع پیدا می‌کند و نتیجه آن چیزی نیست جز، جامعه‌ای بیمار با هراس از هر گونه ارتباط. چرا که در چنین جامعه‌ای حتی آموزش‌های صحیح برای روابط اجتماعی با بیماران مبتلا به ایدز وجود ندارد. در ایران به دلایل مختلف، پرداختن به ریشه‌های ابتلا به ایدز و آموزش‌های پیشگیرانه در ارتباط با این بیماری، با تابو‌ها و محدودیت‌های بسیاری از سوی جامعه و حاکمیت روبرو است.

مسافر با عصبانیت در ماشین را می‌کوبد و می‌رود، راننده سرش را از شیشه بیرون می‌آورد و فحشی نثار او می‌کند، مسافر برمی گردد و راننده پیاده می‌شود و مدتی نمی‌گذرد که خون از صورت یکی جاری می‌شود....

این صحنه و مشابه آن را شاید همه ما بار‌ها و بار‌ها در خیابان دیده باشیم. هنگام سوار شدن به اتوبوس و مترو درگیری‌های دیگری را می‌بینیم. پشت ترافیک دست‌ها روی بوق‌ها می‌رود و اخم‌ها در هم.

قتل در میدان کاج، واقعه­ای  بود که مدتی افکار عمومی را به خود مشغول کرد. خشونتی عریان در برابر دیدگان عابرانی که نظاره­گر بودند و جان دادن یک انسان را از نزدیک تماشا کردند. خشونت شهری چیزی است که تنها به ماجرای میدان کاج ختم نمی­شود. خشونت بالقوه، تهدیدی است که هر روز در حس قربانی شدن برای ساکنان شهرهای بزرگ تداعی می­شود و در این میان نقش نیروهای کنترل اجتماعی هر چه بیشتر مورد سوال قرار می­گیرد.

برای ریشه­یابی خشونت­هایی از این دست، گفتگویی با یکی از استادان جامعه شناسی و اخراج شده از دانشگاه انجام دادیم.

«وقتی امکانی برای دسترسی سهل و فارغ از ترس و واهمه برای استفاده از اوقات فراغت وجود نداشته باشد، نباید تعجب کنیم که چرا خیلی ها به ارزان ترین روش ها یعنی تماشای خشونت در ابزارهای تصویری و با استفاده از مواد مخدر مبادرت می کنند. فراموش نکنیم که این ابزارها و اینگونه «مصرف» خشونت، امروز در کشور ما ارزان ترین و سهل الوصول ترین شکل «تفریح» است.» این تحلیل بخشی از تصویری است که دکتر«ناصرفکوهی» استاد 55 ساله انسان شناسی دانشگاه تهران از پس اخباری که این روزها در صفحات حوادث منتشر می شود نمایان می کند: اخباری که مربوط به رویدادهای پس از وقوع یک حادثه است مثل خبر انتشار فیلم به گلوله بستن سه دختر به دست پدرشان در یکی از مناطق استان کرمانشاه. خبری نظیر آنچه در دانشگاه سما کرمان روی داد و در آن یک پسرجوان که خود دانشجو بود به کلاس درسی که همسر 20 ساله اش در آن حضور داشت هجوم برد و به زندگی او پایان داد و ما، مات و مبهوت می پرسیم مگر کسی که به دنبال علم و دانش است می تواند چنین کند. نویسنده کتاب «انسان شناسی شهری» اما درباره همین حادثه می گوید: « بالارفتن سرمایه فرهنگی بدون شک در کاهش خشونت تاثیرگذار است اما این تاثیر گذاری خودکار نیست.

 خبرگزاری هرانا - در سه دهه گذشته چشم داریوش اقبالی به سوی ایران بوده، از ایران گفته و برای ایران خوانده است. فارغ از سوابق هنری که بخش اعظم آن برای داریوش به قید تعهد مقید شده، چند سالی است که با بنیاد آینه به کار مرحم نهادن بر جامعه در آتش نشسته هموطنانش مشغول است.

داریوش اقبالی می گوید هنر هدفمند می تواند جنبشی را جهانی کند، می تواند بازتابی از فریادهای همهء ستمدیدگان باشد و با انعکاسش به حرکت های ملت نیرو ببخشد.